Radio-C

Eindejaarslijstje 2007

2007-12-30T14:07:00.000+01:00

BEST OF 2007
\01 Arcade fire - Neon bible (2007)\
\02 Radiohead - In Rainbows\
\03 Bloc Party - A Weekend In The City (2007)\
\04 The National - Boxer (2007)\
\05 Editors - An End Has A Start\
\06 Okkervil River - The Stage Names\
\07 Ponoka - Hindsight\
\08 Band Of Horses - Cease To Begin\
\09 Beirut - The Flying Club Cup\
\10 Modest Mouse - We Were Dead Before The Ship Ev
\11 Grinderman - Grinderman (2007)\
\12 Spoon - Ga Ga Ga Ga Ga\
\13 Interpol - Our Love To Admire\
\14 Mintzkov - 360 degrees\
\15 Cold War Kids - Robbers and Cowards (2007)\
\16 Arctic Monkeys - Favourite Worst Nightmare (20
\17 Bright Eyes - Cassadaga\
\18 Loney, Dear - Lonely, Noir (2007)\
\19 Patrick Watson - Close To Paradise\
\20 Sigur Ros - Harf-Heim\
\21 Stars - In Our Bedroom After The War\
\22 PJ Harvey - White Chalk\
\23 Klaxons - Myths Of The Near Future (2007)\
\24 Air Traffic - Fractured Life\
\25 Blonde Redhead - 23 (2007)\
\26 The White Stripes - Icky Thump\
\27 The Wombats - A Guide To Love, Loss And Desper
\28 Kaiser Chiefs - Yours Truly Angry Mob (2007)\
\29 Flip Kowlier - Man van 31\
\30 The Van Jets - Electric Soldiers (2007)\
\31 Great Lake Swimmers - Ongiara (2007)\
\32 Low - Drums And Guns (2007)\
\33 Voxtrot - Voxtrot (2007)\
\34 The New Pornographers - Challengers\
\35 Jack Penate - Matinee\
\36 Thurston Moore - Trees Outside The Academy\
\37 Absynthe Minded - There is nothing (2007)\
\38 Rilo Kiley - Under the black light\
\39 Buffalo Tom - Three Easy Pieces\
\40 Malcolm Middleton - A Brighter Beat (2007)\
\41 Wilco - Sky Blue Sky\
\42 Foo Fighters - Echoes, Silence, Patience & Gra
\43 Yeasayer - All Hour Cymbals\
\44 Suzanne Vega - Beauty & Crime\
\45 Iron & Wine - The shepherd's dog(2007)\
\46 Tom Helsen - Hilite Hotel (2007)\
\47 Zita Swoon - Big City (2007)\
\48 The Shins - Wincing The Night Away (2007)\
\49 Robert Plant And Alison Krauss - Raising Sand\
\50 Burial - Untrue\

Cd van Week #39: Foo Fighters - Echoes, Silence, Patience & Grace

2007-09-28T14:44:00.000+02:00

Alleen al op basis van de single 'The Pretender' verdient dit album de titel van cd van de week. Deze clusterbom van een song is uiteraard een van de hoogtepunten op 'Echoes, Silence, Patience & Grace', dat voor de rest nergens teleurstelt maar ook nergens verrassend uit de hoek komt. Een stevige rockplaat van een van de iconen van de grunge uit de jaren 90.

De recensies: Digg*, Goddeau, De Morgen en Humo

De video:

Cd van Week #38: PJ Harvey - White Chalk

2007-09-21T14:43:00.000+02:00

De meningen zijn wat verdeeld over de achtste plaat van Miss Harvey. Wie PJ wil horen rocken zoals bijvoorbeeld op haar debuut, zal wellicht teleurgesteld zijn bij het horen van 'White Chalk', maar wie open staat en wat moeite doet, zal met deze pianoplaat best tevreden zijn.
En daarom met recht en rede de plaat van de week!

Second opinions? Digg*, Humo, De Morgen, Goddeau.

Video: 'When under ether'

Cd van Week #37: Stars - In our bedroom after the war

2007-09-14T14:36:00.000+02:00

De Canadese indiepopgroep Stars verraste iedereen toen ze hun laatste album "In our bedroom after the war", dat officieel pas eind september verscheen, al in augustus via iTunes te koop aanboden wat heel wat reactie uitlokte vooral van de platenwinkels zelf.

De fan hoefde dus niet te wachten op de fysieke release van dit album en kon vanaf vorige maand het album op zijn iPod laden en ervan genieten want 'In our bedroom after the war' is terug een mooie popplaat geworden. Lees er vooral hier meer over, als u mij niet gelooft.

Video: 'Take me to the riot'

Cd van Week #36: Okkervil River - The Stage Names

2007-09-07T21:30:00.000+02:00

Okkervil River kan hier sinds 'Black Sheep Boy' niks slechts doen en met deze nieuwe worp, wordt de adoratie alleen maar groter.
U wilt weten waarom? Lees er dan hier mijn volledige recensie op na.

Video: 'Our Life is not a Movie or Maybe'

Video: 'For real'

Cd van Week #35: Patrick Watson - Close to Paradise

2007-08-31T14:35:00.000+02:00

De plaat van het jaar in Canada was zonder enige twijfel die van Patrick Watson. Nu pas kunnen wij genieten van zijn album 'Close to Paradise'.
Hier kun je uitgebreid lezen waarom.

Video: 'Drifters'

Video: 'The Great Escape'

Cd van Week #34: Flip Kowlier - De man van 31

2007-08-24T14:34:00.000+02:00

Hoog tijd om eens een Belgisch plaatje te promoten. Niet dat deze West-Vlaamse Gentenaar die extra aandacht nodig heeft, maar wij vinden hem gewoon een toffe peer die daarnaast ook nog leuke muziek maakt.

Op zijn derde langspeler 'De man van 31' gaat het er misschien iets persoonlijker aan toe (voor wie het kan begrijpen) en is het verrassingseffect wat weggeëbt, maar dat mag geen reden zijn om deze plaat niet in huis te halen. Wij hebben er ons al menig uurtjes mee geamuseerd.

Lees er gerust deze recensie op na of deze.

En zelfs Kowlier vind je op YouTube, hier met 'Donderdagnacht':

Cd van Week #33: Rilo Kiley - Under the blacklight

2007-08-17T14:34:00.000+02:00

'Ah ah ah, oh yeah', klinkt het refrein van Rilo Kiley's 'The Moneymaker' en bij het zien van zangeres Jenny Lewis denken wij net hetzelfde. Het is lang geleden dat wij een zangeres nog zo lekker hoorden kreunen.
Ook het ander materiaal op 'Under the Blacklight' vinden wij goed genoeg om deze plaat van Rilo Kiley uit te roepen tot plaat van de week. Oh yeah!

U wilt een second opinion? Geen probleem: De Morgen, Goddeau en KindaMuzik verwoorden het schoon, bijna even schoon als Miss Lewis zelf.

Bekijk hieronder de clip voor 'The Moneymaker'.

Cd van Week #32: The Tragically Hip - World Container

2007-08-10T21:33:00.000+02:00

Als er een band is waarmee België een goede en wederzijdse relatie mee heeft, zal het wellicht het Canadese groepje The Tragically Hip wel zijn. Hun naam hebben ze nooit waar gemaakt maar geen haan die daar om kraait want Gordon Downie en de zijnen maken al meer dan twintig jaar stevige tijdloze rocksongs.
De tijd van de 'grote' (radio)hits als 'Courage' en 'Scared' is wat voorbij en hun meest recente platen gingen hier ook wat minder vlot over de toonbank, maar The Hip is een live-band en elke concertorganisator die hen op de affiche plaatst mag zeker zijn dat zijn keet vol zal zitten en dat iedereen tevreden naar huis zal gaan!

Hun meest recente plaat 'World Container' werd vorig jaar al in Canada uitgebracht en nu pas krijgen wij in België de kans om de elfde cd aan onze collectie toe te voegen (als u dat al niet had gedaan via de import of wereldwijde web).

Lees er hier de review van de Morgen op na.

Beluister het volledige album hier.

Video 'Yer not the Ocean'

Cd van Week #31: The New Pornographers - Chalengers

2007-08-03T14:29:00.000+02:00

"Twin Cinema" vonden we een van de beste platen van 2005, dus dat we reikhalzend uitkeken naar een niuewe plaat van het Canadese collectief, is eigenlijk een understatement. Zonder dat we ook maar een noot hoorden van deze plaat, wisten we gewoon dat "Challengers" het statuut van Cd van de Week verdiende.

Nu we de plaat een paar maal beluisterd hebben, zijn we daar echter ze zeker niet meer van. Dit album slecht noemen doet de waarheid enorm geweld aan, maar we kunnen niet ontkennen dat we toch een beetje ontgoocheld zijn in onze leveranciers van perfecte popnummers.
Goed 'My right versus Yours' is een leuke opener maar hijverbleekt toch wat bij de openingssong van de vorige plaat. (zie video onderaan)

Het tempo ligt hier wat trager waardoor de songs wat meer tijd nodig hebben om tot hun recht te komen: minder instant met andere woorden. Of dit wil zeggen meer tijdloos is een andere vraag.

Kortom: wie nog niks gehoord heeft van de Pornographers zal deze plaat wellicht uitstekend vinden, de trouwe fans zullen lichtjes ontgoocheld zijn.
Maar daarom geen onverdiende plaat van de week!

Links:
MetaCritic
Digg* recensie

Video 'Use it':

Cd van Week #30: Spoon - Ga Ga Ga Ga Ga

2007-07-27T21:31:00.000+02:00

Nog steeds is Spoon een nobele onbekende in onze contreien, nochthans was hun vorige album 'Gimme Fiction' een fijn plaatje en als u het mij vraagt is de meest recente cd 'Ga Ga Ga Ga Ga' nog beter geworden.

Ik bespaar mezelf een volledige recensie als je hier kunt lezen wat ik er ook van vind.
Of lees er hier mijn mini review op na van 'Gimme Fiction'.

Bekijk de video voor 'The Underdog':

Cd van Week #29: Air Traffic - Fractured Life

2007-07-20T21:24:00.000+02:00

Een band uit het Engelse Bournemouth dat op basis van hun debuutalbum resoluut kiest voor een aanval op de hitparade en de evenknie van Coldplay te worden (en vooral veel beter dan Keane)! Vooral benieuwd of ze in hun opzet zullen slagen.
Wat mij betreft: ik heb veel leuke momenten beleefd aan deze pretentieloze plaat.

Lees hier mijn volledige recensie.

Video's:
'Charlotte'

'Shooting Star'

Cd van Week #28: Interpol - Our love to admire

2007-07-13T15:32:00.000+02:00

Met de eerste single van het nieuwe album van Interpol waren we nog niet echt overtuigd maar ondertussen kan ik je verzekeren dat "Our love to admire" een uitstekend album is geworden dat stevig de concurrentie aangaat met Editors. Voorla benieuwd welk album we op het eind van het jaar het hoogst mogen verwachten.

Lees er hier een uitstekende recensie op na.

Bekijk de video voor 'The Heinrich Maneuver':

Cd van Week #27: Buffalo Tom - Three Easy Pieces

2007-07-06T15:45:00.000+02:00

Buffalo Tom is terug van eigenlijk nooit weggeweest en klinken terug zoals vanouds zonder overbodig te klinken. Lees er hier mijn recensie op na.

Uit de oude doos maar nog niet vesleten: 'Taillights fade'

Cd van Week # 26: Voxtrot - Voxtrot

2007-06-29T15:46:00.000+02:00

Een band uit dezelfde straat als Belle & Sebastian maar dan uit de Verenigde Staten. Mooie popliedjes dus maar Voxtrot is ook niet vies van wat steviger werk, getuige hiervan de instant hit 'Firecracker'.
Lees hier mijn volledige recensie.

Bekijk en beluister de single 'Steven':

Cd van Week #25: Editors - An end has a Start

2007-06-22T13:26:00.000+02:00

Persoonlijk vond ik 'The Back Room' al een sterk album dat veel beloofde, dus was ik zeer benieuwd naar de tweede van Editors en die stelt niet teleur.
De single 'Smokers outside hospital doors' ging al wat verder dan we van hen gewoon waren, en ook het album laat een duidelijke evolutie horen zonder dat het een echte ommzwaai wordt.

Lees er hier een degelijke recensie op na.

Cd van Week #24: White Stripes - Icky Thump

2007-06-15T23:30:00.000+02:00

Misschien een logische keuze als CD van de Week maar wederom kunnen we niet om dit duo heen. Wie had gedacht dat we alles al hadden gehoord van deze band, zit er weeral naast. Wie dacht dat een tweemansformatie met hun beperkte middelen zijn sound niet kan vernieuwen, heeft het ook deze keer dus volldedig mis.
Uiteraard horen we op 'Icky Thump' de vertrouwde rauwe blues-sound maar deze keer krijgen we er doedelzak, mariachi-trompetten en een geslaagde cover gewoon bovenop. Jack & Meg zijn nog lang niet uitgezongen, zoveel is duidelijk.

Cd van Week #23: Suzanne Vega - Beauty & Crime

2007-06-09T15:39:00.001+02:00

Haar gelijknamig debuut en het daaropvolgende 'Solitude Standing' waren voldoende om haar tot de leading-ladies der female singer-songwriters te katapulteren. Ook op Rock Werchter maakte deze dame indruk, enkel begeleid door haar gitaar en bas.
De albums die volgden op haar twee classics hadden echter niet genoeg in huis om haar in the picture te houden, maar nu is er eindelijk een plaat waar ze best trots op kan zijn.
Onmiskenbaar Miss Vega maar tegelijkertijd ook eigentijds genoeg om zelfs nieuwe muziekliefhebbers te overtuigen: 'Beauty & Crime'.

New Pornographers - My Rights, versus Yours (free mp3)

2007-06-09T15:15:00.000+02:00

We moeten nog wachten tot augustus vooraleer het nieuwe album 'Challengers' van The Pornographers in de winkelrekken ligt, maar als smaakmakertje krijgen we voorlopig deze song cadeau. Een song die wat mij betreft wat meer luisterbeurten nodig heeft dan pakweg 'Use it' van het vorige album. Vraag het mij dus gerust over een tijdje nog een keer, wat we hier van vinden.
Er verschijnt ook een executive edition voor degene die bestellen via BuyEarlyGetNow.

Download:
My Rights versus Yours (mp3)

Video

Cd van Week #22: Loney, Dear - Loney, Noir

2007-06-01T20:49:00.000+02:00

Dat er in Zweden betere muziek komt dan ABBA, zal de echte muziekliefhebber toch wel al weten. Vorige maand konden we daar de naam van Loney, Dear aan toevoegen. Zijn album 'Loney, Noir', dat reeds een paar jaar terug in zijn thuisland verscheen, kan je nu in de plaatselijke cd-rekken vinden.

Een goede reden om deze plaat Cd van de week te maken.

Lees er hier mijn recensie op na.

Video voor 'I am John':

Cd van Week #21: Pigeon Detectives - Wait for me

2007-05-26T23:27:00.000+02:00

Wie zal dit jaar een Franz Ferdinandje doen? Wie maakt in 2007 het meest aanstekelijke debuutalbum vol pretentieloze popsongs van de goede smaak?
Een van de genomineerden is wat mij betreft The Pigeon Detectives uit Leeds. Of ze het zullen halen in deze categorie is echter niet zo duidelijk. Wait and See, dus.

Voorlopig worden we vrolijk van nummers als 'Romantic Type' of 'I found out' en bombarderen we deze cd tot plaat van de week.

Second opinions: Goddeau, KindaMuzik, 3voor12.

Video: 'Romantic Type':

Cd van Week #20: The National - Boxer

2007-05-18T16:39:00.000+02:00

The National heeft ondertussen al een klassieker gemaakt, getiteld 'Alligator', een van de beste albums van 2005. Van 'Boxer' wordt dus heel veel verwacht en geloof me, an deze verwachtingen wordt grotendeels tegemoetgekomen.
'Fake Empire' kon je al op menig blog beluisteren en wist mij alvast te overtuigen en de eerste single van 'Boxer' doet wellicht iedereen overstag gaan.

Het album heeft wel wat meer draaibeurten nodig om tot zijn recht te komen maar bevat genoeg moois om deze plaat aan te bevelen. Net iets minder dan 'Alligator', dat moeten we toegeven maar dat is meer dan goed genoeg.

Video: 'Mistaken for Strangers'

Cd van Week #19: Tom McRae - King of Cards

2007-05-11T13:22:00.000+02:00

In 2001 debuteerde Tom McRae op een zeer verdienstelijke manier. Songs als 'You cut her hair' en 'End of the World News' behoren wat mij betreft tot het beste wat de man sindsdien uitbracht. Na het behoorlijke "Just like blood", verscheen twee jaar terug "All Maps Welcome", een plaat waarvan ik me nog geen enkele song kan herinneren, kortom een dieptepunt in de mans oeuvre.

Zijn vierde album "King of Cards" klinkt gelukkig (!) stukken beter, vrolijker zelfs, alhoewel dat vaak meer schijn is dan realiteit. Soms mag het zelfs wat harder op deze plaat en dat kunnen we alleen maar toejuichen, luister bijvoorbeeld maar eens naar de uptempo single of het stevige 'One Mississippi'.

Kortom Tom is back and he's doing great!

Three Downloads of the Week

2007-05-08T11:06:00.000+02:00

Een tijdje geen gratis mp3'tjes gepost, dus proberen we hiermee onze schade in te halen.

Shearwater - Red Sea, Black Sea
Uit "Palo Santo", het album dat Shearwater vorig jaar uitbracht maar nu in een herwerkte versie terug op de markt wordt gebracht.
'Red Sea Black Sea' kunt u nu hier horen in zijn nieuw jasje.

The Veils - Advice for Young Mothers to Be
Uit "Nux Vomica", een van de beste albums van afgelopen jaar, maar dit jar pas uitgebracht in de Verenigde Staten. Wie het album nog niet gehoord heeft, moet zeker deze song eens uitproberen: zeer toegankelijk en nog steeds met die unieke stem van zanger Finn Andrews.

The Frames - Falling slowly
En om het rijtje 'albums van vorig jaar' compleet te maken: The Frames, Ierlands beste exportproduct sinds U2. De single 'Falling Slowly' kunt u hier voor nikske krijgen.

Cd van Week #18: Blonde Redhead - 23

2007-05-05T10:32:00.000+02:00

Misschien heb je het mooie titelnummer van deze plaat al gehoord, zo niet, klik dan eens hier.
'23', de song, klinkt alsof hij gezongen wordt door een wulpse française, begeleid door Air met ballen. De waarheid is echter nog internationaler: Blonde Redhead is namelijk een trio bestaande uit zangeres Kazu Makino (met Japanse roots) en de tweelingsbroertjes Amedeo en Simone Pace.
'23' is al weer hun zevende langspeler die deze keer geproduceerd werd door Alan Moulder, die voral bekend is van zijn werk met U2 en Smashing Pumpkins. Geen uitschuivers te vinden op deze cd en dus bijgevolg warm aanbevolen met de nadruk op warm.
De sound van Blonde Redhead leunt ten dele aan bij die van Sonic Youth maar kan even goed fans van bands als My Bloody Valentine en Cocteau Twins, of zoals ze het bij Humo zeggen: "Tegenwoordig zit de sound van Blonde Redhead even dicht bij de etherische pracht van Cocteau Twins als bij die van Sonic Youths beste, 'Evol'."

Cd van Week #17: Arctic Monkeys - Favourite Worst Nightmare

2007-04-27T14:02:00.000+02:00

Ik geef toe dat ik weinig origineel ben om dit album te bombarderen tot cd van de week, maar als het goed is moet het toch ook gezegd worden en de Arctic Monkeys did it again!
Ze leverden een uitstekend tweede album af dat overal (zeer) lovend onthaald wordt.
Muziek moet soms gewoon leuk zijn en dat kunnen we hier zeker horen op 'Favourite Worst Nightmares'.

Video 'Brianstorm':

Cd van Week #16: Dear Leader - The Alarmist

2007-04-20T23:03:00.000+02:00

Soms denk ik met wat heimwee terug aan de tijd dat The Sheila Divine nog platen maakte. Toen de groep in 2003 het plots voor bekeken hield, was mijn teleurstelling dan ook vrij groot.
Slechts twee full albums werden er gemaakt, en wie kent de klassiekers 'Hum' en 'Like a Criminal' niet, om er maar een paar te noemen.
Zanger Aaron Perrino kon het musiceren blijkbaar niet laten en hield wat later zijn solo-project Dear Leader boven de doopvont. Een project dat een paar jaar terug tot een echte rockgroep leidde, die - met wat minder ambitie echter - de degelijke gitaarplaat 'All I ever Wanted was Tonight' afleverde met daarop de snedige rocksong 'Raging red'. Niet dat hiermee The Sheila Divine vergeten was, verre van. Op hun concerten vorig jaar konden de oude nummers nog steeds op de meeste bijval rekenen.

Maar nu is er dan eindelijk (in België althans) de opvolger: 'The Alarmist'.
We moeten eerlijk zijn en zeggen dat de plaat het niveau niet haalt van het vorige album maar het is toch weer een fijn zoethoudertje voor de fans die met heimwee terugdenken aan de hoogdagen van The Sheila Divine. De plaat is ook nogal politiek geladen en draagt vooral een anti-Bush-stempel, maar daar kunnen we ons wel in vinden. En met een nummer als 'Radar' moet het mogelijk zijn om hier toch wat airplay te halen.

Beluister het nieuwe album hier.

Downloads:
'Ragin red' (mp3)

Cd van Week #15: Great Lake Swimmers - Ongiara

2007-04-13T10:41:00.000+02:00

Ondertussen weten we al dat Canada veel meer is dan Bryan Adams en Celine Dion, om maar twee namen te noemen, maar ook dat er naast Arcade Fire nog andere interessante muziek gemaakt wordt.
De groep die misschien het dichtst de sound van het land benaderd is zonder enige twijfel de Great Lake Swimmers. Deze band rond singer-songwriter Tony Dekker heeft nu net een derde cd uit getiteld 'Ongiara' en wederom wordt hier veelvuldig uit het alt.country en folk-vaatje getapt, en ook dit keer levert dit mooie songs op zoals bijvoorbeeld 'Changing colours', een nummer dat opgebouwd is rond het idee dat natuur en mens meer met elkaar te maken hebben dan men zou denken. Luister en check je kippenvel!

Recensies: De Morgen, Goddeau.

Video: 'Backstage with the Modern Dancers' (uit 'Ongiara')

Bekijk hier de clip nog eens van het wondermooie titelnummer uit de vorige plaat 'Bodies and minds'.

CocoRosie - Rainbowwarriors (mp3)

2007-04-09T23:28:00.000+02:00

De zusjes van CocoRosie hebben een nieuwe album uit: "The Adventures of Ghosthorse & Stillborn". Op hun derde album lijkt het alsof de zusjes "geestelijk wat ouder zijn geworden" (dixit KindaMuzik), maar vreest niets: het is terug een mooi evenwicht tussen hip hop en opera in een folky jasje.

Benieuwd geworden: luister dan naar 'Rainbowwarriors'.
Recensies: KindaMuzik en MotelMagnolia

MySpace

Downloads: Rainbowwarriors (mp3)

Cd van Week #14: Bright Eyes - Cassagada

2007-04-06T12:25:00.000+02:00

Sinds hij een tweetal jaar terug twee albums tegelijkertijd uitbracht, is Bright Eyes niet meer die duistere onbekende muzikant uit de Saddle Creek stal. Meer zelfs hij is nu het uithangbord en meer dan terecht. "I'm Wide Awake It's Morning" was dan ook in menig eindejaarlijstjes terug te vinden en het wat minder toegankelijke "Digital Ash in a Digital Urn" moest daar eigenlijk niet voor onder doen maar had misschien wel wat meer tijd nodig om te overtuigen.

Zijn nieuwste plaat "Cassadaga" gaat vooral verder in de sfeer van "Wide Awake" zonder ook maar ergens als een doorslag door het leven te gaan. De composities zijn dit keer misschien zelfs sterker en kunnen bij een eerste beluistering al direct op goedkeuring rekenen.

Twee bewijsmiddelen:
Four Winds (mp3)
No one would riot for less (mp3)
Meer downloads hier.

Second opinion: Digg*

Maxïmo Park - Your urge (mp3)

2007-04-02T00:13:00.000+02:00

Maxïmo Park's tweede album "Our Earthly Pleasures" verschijnt vandaag en zal het bewijs moeten leveren dat ze enerzijds geen ééndagsvliegen zijn en anderzijds uit de schaduw van Franz Ferdinand en consoorten kunnen treden.

De nieuwe single "Our velocity" klonk alvast veelbelovend en wie nog een ander nummer wil horen kan nu "Your urge" downloaden.

Video 'Our velocity':

Cd van Week #13: Modest Mouse - We were Dead Before the Ship even Sank

2007-03-30T12:23:00.000+02:00

Modest Mouse blijft op hun nieuw album trouw aan hun sound: opgefokte zang en neurotische ritmes. Je zou denken dat je met zo'n recept niet veel fans maakt. Maar niets is minder waar: in de Verenigde Staten debuteerden ze met dit album op nummer 1 in de Album-charts, en hielden zo Joss Stone van de felbegeerde eerste positie.

"We were dead before the ship even sank" is dan ook een uitstekende nieuwe Modest Mouse en met de medewerking van Smiths-gitarist Johnny Marr heb je bij mij al een streepje voor. Niet dat je meteen de invloed van Marr hoort op deze plaat, maar toch weet je gewoon dat zijn beijdrage niet gering moet geweest zijn.
De single 'Dashboard' beloofde al veel en hoorde u wellicht al op uw favoriete zender langskomen, en wie dacht dat dat nummer moeilijk uit het geheugen te wissen is, moet maar eens luisteren naar 'Fire it up': een oorwormpje van jewelste, maar dan wel één die je met plezier nog te eten geeft ook. En wat te denken van het uiterst vertederende refrein van 'Florida'. En zo weet elke nummer op deze plaat je wel te overtuigen, niet allemaal bij een eerste kennismaking maar als je hoort wat sommige nummers te zeggen hebben, weet ik zeker dat je er een paar goede nieuwe vrienden bij hebt.

Video 'Dashboard':

MySpace

The National - Fake empire (mp3)

2007-03-27T21:56:00.000+02:00

In mei is het pas zo ver, dan ligt het nieuwe album van The National in de winkels ("Boxer").
Nu moeten we het nog doen met deze gratis track: 'Fake empire'.

MySpace

Arcade Fire: troostprijsje

2007-03-26T23:11:00.001+02:00

http://www.blogotheque.net/article.php3?id_article=2867

Concert Arcade Fire afgelast!

2007-03-25T10:51:00.000+02:00

We waren al aan het aftellen, nog 10 nachtjes slapen en we zouden eindelijk een concert van Arcade Fire kunnen meemaken en het daarna nooit meer vergeten.
Voorlopig zal dat bij wishful thinking blijven want de laatste negen concerten van hun Europess tour zijn afgelast als gevolg van de sinusitis van zanger Win Butler.
Nog erger is dat er voorlopig geen plannen zijn om deze concerten te verplaatsen naar een andere datum.

Ontdek hier de nummers die we gemist hebben.

Cd van Week #12: Low - Drums and Guns

2007-03-24T12:20:00.000+01:00

Heel verrassend is deze keuze wellicht niet, als je mijn eindejaarslijstje van 2004 zou bekijken. "The Great Destroyer" was toen wat mij betreft een van de platen van het jaar.
Niet dat ik nu zat te wachten op een "Great Destroyer part 2", maar toch was ik bij een eerste luisterbeurt wat teleurgesteld in de nieuwe sound van Low. Weg waren de gitaren die hun vorige album zo goed maakten, maar gelukkig bleken de composities op "Drums and Guns" wel goed genoeg om overeind te blijven met wat spaarzame drumloops.
Ook de unieke samenzang blijft hier meer dan overeind en uiteindelijk kan ik niet anders dan toegeven dat Low alweer een heerlijk plaatje heeft gemaakt.

Lees er gerust een uitgebreidere review op na bij Digg*.
MetaCritic (84%)

Breaker (mp3)
Murderer (mp3)

Video voor "Breaker"

50 000 Hits!

2007-03-20T13:06:00.000+01:00

Ondertussen is deze site al meer dan 50.000 maal bekeken! Op naar de 100.000!!

Dinosaur Jr - Almost ready (mp3)

2007-03-19T11:28:00.000+01:00

Dinosaur Jr. is back!
Na de re-issues van hun oude platen en live-optredens hebben de mannen van Dinosaur Jr. blijkbaar zin gekregen om een nieuwe plaat op te nemen. "Beyond" zoals het album gaat heten, verschijnt pas op 1 mei, maar zoals we gewoon zijn, kunnen we nu al luisteren naar een track uit dat album.
Het nummer "Almost Ready" kan je nu al volledig legaal downlaoden. (Wie een beetje zoekt vindt ergens op het net wellicht een volledige versie van het album). Het nummer klinkt trouwens al direct zo vertrouwd als het oudere werk. Zeer benieuwd dus naar de nieuwe plaat.

J Mascis-site

Cd van Week #11: Absynthe Minded - There is nothing

2007-03-17T23:57:00.000+01:00

Absynthhe Minded stonden op het erepodium van Humo's Rock Rally, hebben ondertussen al twee uitstekende platen afgeleverd, hebben al een klassieker geschreven met 'My heroics, part one' en dan is er nu het nieuwe album: "There is nothing".

Wat vooral opvalt aan de nieuwe plaat is dat er minder songs opstaan en het geen allegaartje meer is van verschillende stijlen maar veel meer als een 'echt' album klinkt.
Openingstrack en eerste single 'On a plane' laat vooral een meer rockgericht geluid horen maar gelukkig zijn de jazz en gipsy-invloeden niet helemaal verdwenen.
Kortom: Absynthe Minded heeft weer een sterke plaat afgeleverd (punt).

Second opinions: Digg, Motel Magnolia, Humo, De Morgen.

MySpace

Video 'On a plane'

Andrew Bird 'Heretics' (mp3)

2007-03-12T23:12:00.000+01:00

Multi-instrumentalist Andrew Bird brengt volgende week zijn zevende plaat (zijn derde solo) uit, getiteld "Armchair Apocrypha". Na het terecht goed ontvangen "The Mysterious Production of Eggs" zijn we uiteraard benieuwd wat deze nieuwe plaat zal brengen.
Als smaakmakertje kan je nu via Toolshed een gratis mp3'tje meepikken.

Download: 'Heretics'

Cd van Week #10: Grinderman - Grinderman

2007-03-09T12:51:00.000+01:00

Nick Cave kruipt dit keer niet achter de piano maar speelt elektrische gitaar. Geen wondermooie ballads dit keer dus, wel ruwe rocksongs die je zo doen denken aan de tijd van The Birthday Party. Met "Grinderman" laat Cave horen dat hij nog steeds kan rocken als de besten en dat zijn libido ook nog steeds intact is. No Pussy Blues!

Second opninions: De Morgen, KindaMuzik, Humo.

MySpace

Bekijk de video voor 'No Pussy Blues'

Low - Breaker (mp3)

2007-03-05T12:28:00.000+01:00

In 2005 hadden ze wat mij betreft net niet de plaat van het jaar gemaakt, daarvoor moesten ze net onderdoen voor de alomtegenwoordige Arcade Fire, maar dat Low met "The great Destroyer" een sterke plaat afgeleverd hadden was toen al duidelijk.
Binnen enkele weken ligt de opvolger in de winkels en wederom zal deze de concurrentie moeten aangaan met de Candadese superformatie van de 21ste eeuw.
"Drums and Guns" klinkt alvast nit als de logische opvolger van het vooral door gitaar-gevormde "The Great Destroyer".
Wie alvast een voorsmaakje wil, kan nu een gratis nummer downloaden dankzij hun platenlabel Subpop.

'Breaker' (mp3)

Cd van Week #9: Arcade Fire - Neon Bible

2007-03-02T10:41:00.000+01:00

Arcade Fire zijn de lievelingetjes van vele muziekliefhebbers, mezelf incluis. Hun debuut "Funeral" maakte zo'n indruk dat het wel zeer moeilijk zou zijn om die prestatie te evenaren, laat staan te overtreffen. De verwachtingen bij de release van "Neon Bible" zijn dus zeer hoog en dan is dit wellicht nog een understatement!

De afgelopen maanden werd onze honger met mondjesmaat gestild door het vrijgeven van enkele nummers (al dan niet met opzet) uit het nieuwe album. 'Intervention', 'Black Mirror' en de huidige single 'Keep the car running' klinken nu al bijna zo vertrouwd als de nummers uit hun debuut en nu het album er eindelijk is, blijkt dat het geen "Funeral part II" geworden is maar gewoon een collectie steengoede songs.

De concurrentie is bij deze gewaarschuwd, ze zullen serieus uit de hoek moeten komen om deze plaat te overtreffen.
Plaat van het jaar? Concert van het jaar?

Bright Eyes - Four Winds (mp3)

2007-02-26T22:22:00.000+01:00

Bright Eyes leverde twee jaar geleden in één keer twee schitterende albums af, nl. "I'm Wide Awake, It's Morning" en "Digital Ash in a Digital Urn". Vorig jaar verschenen enkel een live-album en een cd met wat restantjes van hogervernoemde albums. Een beetje incasseren zonder weinig inspanning oftewel goeie marketing dus.

In april verschijnt dan eindelijk het echte nieuwe album "Cassadaga", voorafgegeaan door een EP "Four Winds". De titeltrack van deze EP is nu gratis te downloaden van de site van de platenfirma Saddle Creek en klinkt alvast zeer veelbelovend.
Er ligt daar trouwens nog een ander nummer uit die EP voor het grijpen: 'Tourist Trap'.

Downloads:
Four Winds
Tourist Trap

Wie de volledige EP wil horen, klikt hier.
MySpace

Arcade Fire on Saturday Night Live

2007-02-25T20:02:00.000+01:00

Ze speelden er twee tracks uit hun nieuwe album:
'Intervention' (bekijk vooral het einde)

'Keep the Car Running' (wat blijkbaar de nieuwe single wordt hier in Europa)

Cd van Week #8: Kaiser Chiefs - Yours Truly Angry Mob

2007-02-23T22:49:00.000+01:00

Proficiat aan de Kaiser Chiefs en hun platenfirma. Ze zijn er in geslaagd om het vroegtijdig lekken van hun plaat (bijna) te voorkomen. Pas gisteren doken er her en der exemplaren op van het tweede langverwachte album van The Kaiser Chiefs, slechts enkele dagen voor de officiële release dus. Of dat de verkoop zal aanzwengelen betwijfel ik ten zeerste, maar goed.
De vraag is gewoon of deze plaat 'goed' genoeg is om er uw geldbeugel voor te openen. Het antwoord luidt: "Misschien?!"

Of u deze plaat dus in huis moet halen, hangt vooral af van het feit of u hun debuut al in uw kast staan heeft want aan de sound is blijkbaar niet erg veel veranderd.
Van de eerste single 'Ruby' wisten we al dat de Kaisers de hooks en melodieën nog niet hadden verleerd en op het nieuwe album staan er nog van deze pretentieloze meezingers. Zo kunnen we ons al heel goed inbeelden dat de titelsong 'The Angry Mob' luidkeels zal meegekweeld worden op hun (uitverkochte) live-concerten (noot aan de Werchter-gangers: keel smeren voor concert Kaiser Chiefs).
Maar iets meer dan op het debuuut gaat het tempo wat naar beneden. Bijvoorbeeld op het wat naar U2-ruikende 'Love is not a competition' of de pianoballad 'Boxin Champ'. Toegegeven de Chiefs zijn op hun best als ze hun adrenaline in hun songs stoppen en ze als de waardige troonopvolgers van Madness klinken, toch storen deze enkele rustpunten niet echt en kunnen we besluiten dat "Yours Truly Angry Mob" gewoon een goeie cd is van een - maar dat wisten we al - gewoon goeie groep.
Afspraak eind dit jaar om te zien hoe hoog ze klimmen in de eindejaarslijstjes.

MySpace
Video 'Ruby'

Kawada - Frozen farms

2007-02-19T08:00:00.000+01:00

Vanaf vandaag, krijgt u hier elke week (we doen ons best) een gratis en legale download-tip.
En omdat we toch een beetje chauvinistisch zijn, beginnen we dan ook maar met een Belgisch groepje uit Brussel die zichzelf Kawada noemen.

Hun nieuwste single 'Frozen farms' is (tijdelijk) gratis te downloaden via PureVolume. Zorg dat je er dus snel bij bent om deze vrij sterke song te downloaden. Het nummer begint als ene doordeweeks rustig pop-rock-liedje maar spat uiteindelijk toch heerlijk uiteen.
Downloaden dus of eerst de (ook erg leuke) videoclip bekijken hieronder.

MySpace

CD van Week #7: Cold War Kids - Robbers & Cowards

2007-02-16T23:43:00.000+01:00

Cold War Kids waren reeds vorig jaar 'hot' te noemen. In hun geboorteland, de VS, is hun debuut-cd "Robbers & Cowards" al een tijdje te koop maar nu lijkt het erop dat we er ook in België niet onderuit zullen kunnen.
Hun singles waren al (veelvuldig) op de radio te horen en onlangs deden ze het voorprograma van die andere hete groep 'Clap Your Hands Say Yeah', waar ze de hoofdacht meteen degradeerden tot openingsact, dat kan dus tellen.

Op "Robbers & Cowards" staan heel wat sterke songs die niet altijd onmiddellijk hun troeven prijsgeven, maar zo hebben we onze nummers ook graag. Cold War Kids klinken dan ook niet erg hip maar weten wel hoe een goeie song in elkaar zit.
Zonder enige twijfel dus de Cd van de Week.

Second opnions: Motel Magnolia, Digg*, Humo, De Morgen, enz.

MySpace

Ponoka - Hindsight

2007-02-13T10:01:00.000+01:00

De nieuwste releases vliegen je dezer dagen om de oren en sommige platen dreigen daardoor in de vergetelheid te geraken. Daarom onder de noemer "parels voor de zwijnen" af en toe een mooi nieuw plaatje dat uw aandacht zeker verdient.

Heel lang geleden dat we nog eens onder de indruk waren van een bandje uit Nederland. Dat was vroeger wel anders. Waar is de tijd dat uw dienaar dweepte met de Tröckener Kecks? Ook The Scene, Fatal Flowers en nog heel wat andere die we nu al vergeten zijn konden op meer dan mijn goedkeuring rekenen. Dezer dagen is door de overvloed aan hypes uit de Angelsaksische landen en de enorme output aan degelijke Belgische releases, het aanbod uit Nederland wat schraal maar dat wil duidelijk niet zeggen dat er daar geen interessante muziek meer gemaakt wordt.
Vergeet even dat Within Temptation en Anouk van over de dijk komen, luister gewoon eens naar het fijne plaatje van Ponoka, een Nederlander die opgroeide in het gelijknamige stadje in Cananada. En nu dat land eerder een muzikaal keurmerk dreigt te worden (heeft u 4 april al in uw agenda staan?), kan het niet anders dat "Hindsight" een aanbeveling verdient.

Second opinions: De Morgen, Motel Magnolia, enz.

MySpace

Downloads:
En de vriendelijke mensen van Ponoka bieden u gratis en voor nikske hun single 'September' aan, alsook 'Back by Midnight'.

Cd van Week #6: The Klaxons - Myths of the Near Future

2007-02-09T23:10:00.000+01:00

We hebben hier al voldoende de lof gezongen van deze groep, dus is het wellicht geen verrassing dat hun debuut het label CD van de Week verdient.
Zelf omschrijven ze hun muziek als nu-rave, en afgaande op enkele songs op "Myths of the Near Future", is dit een verre van slechte omschrijving. Luister maar bijvoorbeeld naar 'Atlantis to Interzone' of de single van vorig jaar 'Magick'. Maar uiteindelijk komt het toch allemaal neer op simpele popmuziek: goede refreintjes, leuke riffjes, vrolijke meezingbaarheid en dansbaarheid. En van al deze dingen hebben The Klaxons duidelijk kaas gegeten. Is de huidige single 'Golden Skans' daar geen schitterend voorbeeld van.
Deze groep verdient geen hype maar gewoon respect!

Second opinions: KindaMuzik, FileUnder, De Morgen, 3voor12.
MySpace

Cd van Week #5: Bloc Party - Weekend in the City

2007-02-02T19:42:00.000+01:00

Er werd halsreikend uitgekeken naar de tweede cd van Bloc Party en nu is hij er eindelijk. De eerste single 'The Prayer' klonk al helemaal anders dan we gewoon waren, beel minder toegankelijk dan bijvoorbeeld '2 more years' maar daarom niet minder goed.
"Weekend in the City" stelt helemaal niet teleur en zal de (toch vrij grote groep) fans van het eerste uur bekoren en misschien zelfs uitbreiden.
Voer voor de eindejaarslijstjes dus en een bevestiging van hun status!

De recensies die her en der al verschenen zijn dan ook heel positief. Lees gerust maar na bij De Morgen, KindaMuzik of Goformusic.

Video: 'The Prayer'

Of bekijk de eerste single voor de VS, 'I still rememeber'.

Arcade Fire op straat na concert!

2007-01-30T15:29:00.000+01:00

Arcade Fire is al druk aan het touren en onlangs hielden ze halt in Londen. Na hun concert in St. John's Church, gaven ze nog snel een mini-concertje op straat waarvan hieronder bewijsmateriaal te vinden is.
Het moet een uitermate goede show geweest zijn daar in Londen als we op het humeur van Regine Chassage mogen afgaan.

Blijkbaar was het niet de eerste keer dat zoiets gebeurde want op YouTube zijn nog van deze filmpjes te vinden.

Een cover van 'Boys don't cry':

In Portland:

CD van Week #4: Clap Your Hands Say Yeah - Some Loud Thunder

2007-01-26T12:40:00.000+01:00

Vorig jaar had men de mond vol van de invloed die het internet heeft op de lancering van bepaalde artiesten. Dankzij het wereldwijde web konden we namelijk kennis maken met nieuwe acts als Arctic Monkeys en Lilly Allen, die hun faam aan allerlei blogs, My Space en andere YouTubes te danken hadden. Maar het beste voorbeeld van deze nieuwe marketingstrategie werd hierbij vaak over het hoofd gezien, nl. Clap Your Hands Say Yeah! Zij zijn het echte bewijs dat de 'mond-tot-mond'-reclame nog steeds de beste manier is om een 'product' te promoten. Hun gelijknamig debuut dat bij ons vorig jaar verscheen, maar in hun thuisland al in 2004, kon op heel wat goedkeuring rekenen en werd zelfs een bescheiden commercieel succes in onze lage landen, wat ondanks de beperkte airplay toch zeer noemenswaardig is. Hun concert in de AB van vorig jaar was dan ook een tijd op voorhand uitverkocht. Benieuwd wat dat dit jaar zal zijn als ze samen met Cold War Kids - een van de bands die het gaan maken in 2007? - onze concertzalen onveilig komen maken.
Wat zal 2007 ons nog meer brengen? Het lijkt erop dat dit het jaar waarin recent gehypte groepen zullen moeten bewijzen dat ze meer dan een ééndagsvlieg zijn. Reikhalzend kijken we dan ook uit naar vers voer van Bloc Party, Arcade Fire, Kaiser Chiefs en dus zeker ook naar de nieuwe Clap Your Hands Say Yeah! Zullen ze erin slagen om het hoofd te bieden aan het 'moeilijke-tweede-plaat"-syndroom of gaan ze deze keer volledig op hun bek?
Het was dan ook met een zekere vrees en vrij grote verwachtingen dat ik "Some Loud Thunder" in mijn cd-speler laadde. En wie met deze ingesteldheid begint aan "Some Loud Thunder" zal aanvankelijk toch wat teleurgesteld achterblijven, maar de doorzetter wint, zo zal later blijken!

Het openingsnummer maakt alvast duidelijk dat deze plaat anders wil zijn dan hun debuut. De sound waarin het eerste nummer gedrenkt wordt, kan je nog het best omschrijven als het geluid dat uit een oude platenspeler komt waarvan de naald zijn beste tijd al heeft gehad en waarvan de volumeknop wat ontregeld blijkt. Alec Ounsworth beweert dat deze song alleen zó voor hem werkte, persoonlijk vind ik het spijtig dat de aandacht daardoor wat afegeleid wordt van de toch degelijke compositie. Ik ben vooral benieuwd hoeveel fans hun exemplaar (al dan niet woedend?) naar de winkel zullen terugbrengen of hoeveel - al dan niet illegale - downloaders op zoek zullen gaan naar een betere versie van deze song of - godbetert, humor zit soms in een klein hoekje verscholen - de plaat dan toch op een zilveren schijfje aanschaffen om tot de conclusie te komen dat hun vers aangekocht kleinood met hetzelfde euvel opgezadeld zit. Clap Your Hands Say "You're on Candid Camera"!

Een andere opmerkelijke song is de eerste single 'Satan Said Dance', die behoort tot de weinige nummers die bij een eerste beluistering wel al direct blijven hangen. De bliepjes en andere vreemde geluidjes katapulteren je dan wel regelrecht terug naar de prehistorie der computerspelletjes, de song heeft echter ook een drive waaraan weinigen zullen kunnen weerstaan. Als er één nummer is waarmee CYHSY commercieel succes zou kunnen hebben, is het toch met deze 'Satan Said Dance'. Ik ben vooral benieuwd welke danspasjes u uit uw kast zult halen om hierop loos te gaan op de dansvloer!

Dat niet alle nummers op "Some Loud Thunder" op instant-goedkeuring kunnen rekening, had u wellicht al door maar dat blijkt vele luisterbeurten later plots helemaal niet erg. Op het wat drammerige en stuurloze 'Emily Jean Stock' na, durven we toch beweren dat er geen enkel echt zwak nummer op deze moeilijke tweede staat. Waarmee 'moeilijke tweede' plotseling meer opgaat voor de luisteraar dan voor de artiest in kwestie.
Zo heeft 'Mama, Won't You Keep Them Castles in the Air and Burning?' gelukkig meer in zich dan zijn lange titel. Na een onheilspellend intro komt de song langzaam op dreef om in het refrein helemaal pretentieloos amusement aan te bieden. 'Goodbye to Motehr and The Cove' mag dan wel tikken als een tijdbom, ontploffen doet de song niet, en net die onderhuidse spanning maakt van deze song een echte verademing.

'Underwater (You and Me)', een nummer dat al een tijdje op hun site gratis te downloaden viel, is één van de weinige songs die even goed op hun debuut had gekund maar toch niet tot de echte hoogtepunten mag gerekend worden. De echte hoogtepunten heten 'Love Song No. 7': een luchtig piano'tje met dreigend refrein, en bij elke beluistering krast deze song nog dieper in je muzikale ziel. (Ook gratis af te halen op hun site BTW) Ook 'Yankee Go Home' behoort ondertussen tot mijn persoonlijke favorieten. Alec klinkt hier zelfs alsof hij bezeten is van Frank Black en mede door het wulpse gitaartje is de sound van The Pixies niet ver weg.

Met 'Some Loud Thunder' maakt Clap Your Hands Say Yeah vooral logisch vervolg op hun succesvol debuut. Deze tweede bewijst dat ze lak hebben aan platgetreden paadjes en liever zelf hun koers willen bepalen. Wellicht zal deze plaat hen niet veel extra fans opleveren en sommige fans zullen zelfs licht ontgoocheld zijn, toch zal iedereen moeten erkennen dat "Some Loud Thunder" een gedurfde tweede plaat is van een groep waarvan de verwachtingen misschien wel wat te hoog waren. "Some Loud Thunder" is duidelijk nog niet het meesterwerk dat ze zonder twijfel in zich hebben, het is wel een groeiplaatje met een paar zeer sterke nummers en een voorbode van meer, nog veel meer! Clap Your Hands Say Wait and See!

Downloads:
Love Song No. 7
Underwater (You and Me)

MySpace

CD van Week #3: Kristin Hersh - Learn to Sing like a Star

2007-01-20T12:44:00.000+01:00

Wie kent Kristin Hersh nog? De dame die die spil vormde van The Throwing Muses, waarin ook Tanya Donelly speelde, en die samen met Michael Stipe een werledhit scoorde met de song 'Your ghost', en die vorig jaar met 50 Foot Wave een stevig rockalbum maakte, wel die dame is terug met een solo-album: "Learn to sing like a star" en neem het van mij aan, het is haar beste werk sinds "Hips and Makers" uit 1994.

De eerste single van het album is de openingstrack 'In shock' en kan je hieronder bekijken/beluisteren.

'In shock' zou eigenlijk niet misstaan hebben op een Throwing Muses-album. De rest van het album is vooral rustiger van aard, alhoewel de elektrische gitaar hier en daar toch voor de nodige fuzz mag zorgen.
Je zal er geen nieuwe klassieker vinden in het genre van 'Your ghost', maar dat geeft niets als je daarvoor songs als bijvoorbeeld 'Nerve endings' voor in ruil krijgt.
Geen wereldplaat dus wel één die de wereld zeker moet gehoord hebben en voor sommigen misschien een (hernieuwde) kennismaking met het ganse oeuvre van mevrouw Hersh.

Bekijk de video van het prachtige 'Your ghost'.

En hier de 50 Foot Wave versie van dezelfde song.

MUSIC BLOG TOP 100 ALBUMS - 2006

2007-01-20T10:51:00.000+01:00

Vorige maand kreeg ik een mailtje in mijn virtuele bus om mijn lijstje met beste albums van 2006 door te mailen naar Indieforbunnies. Zij zouden dan - net als vorig jaar trouwens - de ultieme lijst maken van alle muziekblogs.

Vanaf deze week kan je de lijst bekijken op hun site. En de nummer 1? Neen, hij stond niet in mijn persoonlijke top 10, wel ergens lager.

CD van Week #2: The Shins - Wincing The Night Away

2007-01-12T21:48:00.000+01:00

Van The Shins verschijnt op 22 januari hun derde album: "Wincing The Night Away".
Vorige maand konden we al kennis maken met de heel leuke single 'Phantom Limb' (bekijk de video hieronder) en met deze cd zouden ze wel eens aan de vooravond van een doorbraak kunnen staan. Op Rateyourmusic zijn ze op dit moment zelfs verantwwordelijk voor het best ealbum van het (ok, nog zeer prille) jaar. Benieuwd wat dat oplevert op het eind van 2007.

The Shins klinken als een gedachtenballon in een strip: dromerig en kleurrijk. Ze maken levendige lentemuziek met een herfstintje, wat kan je meer wensen in deze tijden van totale seizoensverwarring. Ze nemen het op voor dat kleine bloemetje dat zijn kopje boven de sneeuw wil uitsteken. Kortom: met deze plaat krijg je de mooiste dromen ooit.

Links:
MySpace
SubPop-label

Video:
'Phantom Limb'

MP3's:
'Phantom Limb' (mp3)
'Kissing the Lipless' (mp3)
'So says I' (mp3)
'Know Your Onion' (mp3)

Cold War Kids - Gratis (Free!) Covers

2007-01-09T20:56:00.000+01:00

Cold War Kids deden onlangs een akoestische set ten voordele van borstkanker en de Kids zijn zo vriendelijk geweest om de zes covers die ze daar speelden gratis en voor nikske aan te bieden op hun site.
Allen daarheen! En vergeet niet 'dankuwel' te zeggen.

Links:
1. Indoor Fireworks - mp3 (Elvis Costello)
2. Fast As You Can - mp3 (Fiona Apple)
3. Die Die Die - mp3 (Dr. Dog)
4. I Don't Wanna Grow Up - mp3 (Tom Waits)
5. Tonite, You Belong To Me - mp3 (Lawrence Welk)
6. The Littlest Birds - mp3 (Be Good Tanyas)

Video:
'Hang me up to dry'

'We Used to Vacation'

The Klaxons

2007-01-09T10:28:00.000+01:00

Ik had ze niet opgenomen in mijn lijstje van nieuwe bands die het wellicht - wie twijfelt er eigenlijk aan mijn voorspellingen? - zullen maken in 2007, maar daar horen ze in ieder geval thuis: The Klaxons!

Debuutalbum volgt eind deze maand en kreeg de titel "Myths Of The Near Future" mee.

Wie de Arriba-lijst wat volgt, kent het nummer 'Magick' zeker en vast maar deze heren hebben nog andere troeven. Bewijsmateriaal hieronder.

Video 'Magick'

Video 'Golden Skans'

Video 'Gravity's Rainbow'

The Pigeon Detectives

2007-01-07T09:19:00.000+01:00

Ze zullen dit jaar gegarandeerd de ether teisteren, voorlopig maken ze vooral de blogosfeer onveilig: The Pigeon Detectives!
Het is nog niet bekend wanneer hun debuutalbum verschijnt, maar dat leest u hier wel als het zo ver is. Eind februari verschijnt alvast een nieuwe single: 'Romantic Type'.

Geniet ondertusen van deze heerlijke single:

Arcade Fire - Black mirror

2007-01-06T14:34:00.000+01:00

De eerste single van het album "Neon Bible" wordt blijkbaar 'Black Mirror' en kan je nu voorbeluisteren op hun site.

BTW: geef toe 'Rebellion (lies)' is toch een ernstige kandidaat voor beste song aller tijden (hier in de crazy live versie)!:

CD van Week #1: The Triffids - Calenture (re-issue)

2007-01-05T12:38:00.000+01:00

Eind deze maand verschijnt een heruitgave van - voor mij althans - het beste album van The Triffids: "Calenture". Vorig jaar werd hun andere meesterwerk ("Born Sandy Devotional") al in een nieuw jasje op de markt gebracht. Nu is het dus de beurt aan enerzijds "Calenture" maar anderzijds krijgt ook "In the Pines" een opknapbeurt.

"Calenture" is pure nostalgie voor mij. Het album verscheen in 1987 en lag op 24 december onder de kerstboom. Tot op de dag van vandaag is dit het beste kerstalbum dat ik ooit heb gehoord. De plaat staat vol parels van het kaliber 'Bury me deep in love', 'Blinded by the hour', 'Holy water', 'Open for you' en de beste Triffids-song of all time 'Jerdacuttup man'.
Wie deze nog niet in zijn collectie heeft, krijgt nu de kans om dit goed te maken. En je krijgt er nog een heleboel extra's bij.

Tracklist:
Disc 1
1. Bury Me Deep In Love
2. Kelly's Blues
3. A Trick Of The Light
4. Hometown Farewell Kiss
5. Unmade Love
6. Open For You
7. Holy Water
8. Blinder By The Hour
9. Vagabond Holes
10. Jerdacuttup Man
11. Calenture
12. Save What You Can
Bonus Tracks
13. Baby Can I Walk You Home
14. Region Unknown
15. Love The Fever
16. Bad News Always Reminds Me Of You
17. Everything You Touch Turns To Time

Disc 2
1. Bury Me Deep In Love (rehearsal demo)
2. Kelly's Blues (rehearsal demo)
3. A Trick Of The Light (rehearsal demo)
4. Hometown Farewell Kiss (rehearsal demo)
5. There Must Be A Curse On Me (rehearsal demo)
6. Open For You (rehearsal demo)
7. Burned (rehearsal demo)
8. Blinder By The Hour (rehearsal demo)
9. Vagabond Holes (rehearsal demo)
10. Jerdacuttup Man (rehearsal demo)
11. Save What You Can (rehearsal demo)
12. Calentura

Er is zelfs een nieuwe video te bekijken van het slotnummer 'Save what you can'.

Bekijk de video van 'Bury me deep in love'

Links:
The Hype Machine
'The Seabirds' (mp3 "Born Sandy Devotional")

The Sounds of 2007

2007-01-05T12:34:00.000+01:00

Net zoals elk jaar houdt BBC een poll om te weten te komen welke artiesten in het nieuwe jaar 'hot' zullen zijn.
Je kan het lijstje voor dit jaar hier bekijken en er van elke artiest een nummer beluisteren.

Hun nummer 1 is trouwens: Mika - idd who the fuck is Mika!?

He's Alive!

2007-01-04T01:13:00.000+01:00

Andrew Dorff is still alive!
Hij heeft zelfs een MySpace-pagina met nieuwe songs: check it out!

Tips voor 2007

2007-01-02T22:17:00.000+01:00

Welke bands zult u de komende maanden veelvuldig horen en zullen vaak 'the next big thing' genoemd worden?

Hier is mijn lijstje:

The Wombats

From: Liverpool UK
Album "Girls Boys and Marsupials" (fun!)
Tweede single 'Lost in the post' wordt fel gesmaakt in de blogosfeer. Hier al je zeker nog van horen!
Klinkt als: "Dynamic sparkle-popshimmering guitars are raised to another level by all-together harmonies" - The Fly
MySpace
(112 000 resultaten op Google)

The Maccabees

from: Brighton UK
Meest recente single heet 'First love' en haalde net de UK Charts (nr. 40)
(472 000 resultaten op Google)
MySpace

The Pigeon Detectives

From: Leeds UK
Hun single 'I found out' is out now en zeer leuk!
Omschreven als "Indie-Pop Perfection" volgens NME
MySpace
(173 000 resultaten op Google)

Cold War Kids

From: Long Beach USA
Zijn nu reeds op uw favoriete zender te beluisteren met hun single 'Hang me up to dry'. In februari verschijnt hun debuut "Robbers & Cowards".
"A sound so original and timeless you wonder how it sprang from the Los Angeles suburbs and not the dark, rich loam of the bayou" - (LA Times)
MySpace
(1 020 000 resultaten op Google)

2 jaar Radio-C!!

2006-12-31T12:31:00.000+01:00

Vandaag vieren we niet alleen het einde van 2006, maar uiteraard ook het tweejarige bestaan van deze blog.

Uw felicitaties zijn uiteraard altijd welkom ;-)

Meer dan 44000 hits over deze twee jaar, waarvan 31% uit België en 21% uit Nederland.
Het meest bezoekers op 31 januari 2005: 962.
Dank aan alle lezers enbezoekers!

En we gaan door...
Come see next year!

De 50 beste platen van 2006!

2006-12-30T12:49:00.000+01:00

De 50 best platen van 2006, volgens mijn bescheiden mening!
(volgend jaar prijkt 'Neon Bible' van The Arcade Fire bovenaan?!)

1 My Latest Novel - Wolves

2 The Veils - Nux vomica

3 The Wrens - The Meadowlands
(dateert van 2003 maar pas dit jaar in België uitgebracht)

4 Shearwater - Palo Santo

5 Band of Horses - Everything all the time

6 The Kooks - Inside in, Inside out
7 Eagle*Seagull - Eagle*Seagull
8 Arctic Monkeys - Whatever people say, that's what I'm not
9 Morning Runner - Wilderness is Paradise now
10 Belle & Sebastian - The Life Pursuit

11 Tom Waits - Orphans
12 Willard Grant Conspiracy - Let it roll
13 Isobel Campbell & Mark Lanegan - Ballad of Broken seas
14 The Frames - The cost
15 Raconteurs - Broken boy soldiers
16 Snow Patrol - Eyes open
17 Sophia - Technology won't save us
18 Thom Yorke - The eraser
18 Morrissey - Ringleader of the Tormentors
20 Damien Rice - 9

21 Guillemots - Through the window pane
22 Tapes 'n Tapes - The loon
23 A Brand - Hammerhead
24 The Flaming Lips - At war with the Mystics
25 The Long Blondes - Someone to drive you home
26 The Fratellis - Costello music
27 Daan - The Player
28 The Twilight Singers - Powder burns
29 Thé Lau - Tempel der liefde
30 Goose - Bring it on

31 The Sounds - Dying to say this to you
32 Joan as Police Woman - Real life
33 Joseph Arthur - Nuclear dream
34 Admiral Freebee - Wild dreams of new beginings
35 Dear Leader - All I ever wanted was tonight
36 Destroyer - Destroyer's rubies
37 Duke Special - Songs from the Deep Forest
38 Pearl Jam - Pearl Jam
39 Ben Kweller - Ben Kweller
40 Calexico - Garden ruin

41 Regina Spektor - Begin to hope
42 Anton Walgrave - Shine
43 Dévics - Push the heart
44 Sufjan Stevens - The Avalanche
45 The Dears - Gang of losers
46 The Pipettes - We are the Pipettes
47 TV on the Radio - Return to Cookie Mountain
48 Yeah Yeah Yeahs - Show your bones
49 Confuse The Cat - We can do it
50 Placebo - Meds

Snowden - Anti Anti

2006-12-28T23:58:00.000+01:00

Snowden? Het is alvast niet de verleden tijd van het Engelse werkwoord ‘to snow’. Fans van Doves zullen wellicht direct denken aan het gelijknamige nummer vuit het album “Some Cities”. Literatuurliefhebbers weten dat het de naam is van het hoofdpersonage uit Joseph Heller’s meesterwerk “Catch-22” Maar het is ook de naam van een nieuwe band uit Atlanta, die met “Anti-Anti” hun debuutplaat uitbrengen en al in het voorprogramma van bands als Clap Your Hands Say Yeah en The Unicorns mochten staan.

Bij de eerste tomen van openingsnummer ‘Like Bullets’ weet je dat we terug in hetzelfde post-punk-straatje zijn, waar we de afgelopen jaren menige uren gesleten hebben. De vrees dat we wat uitgekeken zijn op deze buurt is dan ook meer dan terecht.
Maar ‘Like Bullets’ mag dan een herkenbaar geluid laten horen, het is inventief genoeg om onze oren gespitst te houden. Ook de single ‘Anti Anti’ zorgt nog altijd niet voor de gevreesde afkeer. Meer zelfs, dit is gewoon een goeie song. Met ‘My murmuring Darling’ raken ze zelfs enkele gevoelige snaren aan zonder dat het melig gaat klinken.
De nummers die hierop volgen kunnen we op dezelfde manier omschrijven: aardig, goed maar nergens wereldschokkend en vernieuwend. En dus een beetje inwisselbaar.

Op “Anti Anti” worden er zeker geen nieuwe muzikale paden betreden, Snowden weet echter onze aandacht en nieuwsgierigheid scherp te houden met hun songs. Alhoewel het geheel uiteindelijk toch wat eentonig gaat klinken. Maar laat hier geen discussie over bestaan : je voelt/hoort hier een band die we zeker niet mogen afschrijven op basis van dit werkstuk alleen. Onthouden die naam dus!

MySpace
Stream het album hier.

Damien Rice - 9

2006-12-23T23:19:00.000+01:00

Bij het horen van de naam Damien moest ik altijd denken aan het duivelskind dat de hoofdrol vertolkte in de film "The Omen", origineel een film uit 1976 die dit jaar omwille van de onheilspellende datum (6-6-6) een overbodige remake mocht beleven. Pas in 2002 kreeg deze naam een een andere inkleuring en dat had ik allemaal te danken aan een op dat moment volledig onbekende Damien Rice die zijn debuutplaat 'O' (en neen dat is geen verwijzing naar 'The Omen') aan de wereld voorstelde. Damien Rice was en is nog altijd een Ierse singer-songwriter die je in de verste verte niet met satan in verband zult brengen en zijn debuutplaat leverde hem alvast in zijn geboorteland de nodige roem en faam en veel centjes op. In onze contreien werd hij pas opgemerkt toen het nummer 'The Blower's daughters' werd gebruikt in de film 'Closer'. Damien spendeerde de volgende jaren aan het schrijven van de opvolger van zijn succesvol debuut en sinds begin november kunnen we het resultaat beluisteren.

'9', want zo heet de plaat, werd voorafgegaan door de prachtige single '9 crimes'. Een song die het vooral moet hebben van de stemmige samenzang met bandlid Lisa Hannigan. Het is een song die je eerst voorzichtig om aandacht smeekt om je daarna bij je nekvel te grijpen -kippenvel!- om je vervolgens nooit meer los te laten. Het lijkt de definitie van een classic en neem het van mij aan: dit is een classic! Deze song is dan ook verantwoordelijk voor de grootse verwachtingen die ik had bij deze nieuwe plaat.

De single mag de plaat openen en daarna lijkt het alsof we het best al hebben gehad. 'The Animals Were Gone' had namelijk een song van Leonard Cohen kunnen zijn, met het grote verschil dat Damiens stem zelfs in de verste verte niet op die van Cohen lijkt en dat fans van de bard Rice's zieleroerselen eerder als puberale poëzie zullen omschrijven. De song wordt verder ook nog opgesmukt met de nodige streepjes strijkers wat velen net een beetje té zullen vinden. Maar mij zul je niet horen klagen over dit nummer, het is op en top Damien Rice en een essentieel puzzelstukje op deze plaat.
'Elephant' mag dan zeer onopvallend beginnen, bijna fluisterend met gitaar alleen, op het einde krijgt deze song de broodnodige injectie om uit de vergetelheid te treden. En alhoewel we het trucje met de zacht-luid-opbouw al vaak hebben gehoord, kunnen we niet anders dan bekennen dat een cliché ook soms nog kan bekoren.
Eén van de hoogtepunten, naast de single '9 crimes uiteraard, is 'Rootless tree'. Het is een nummer dat meteen opvalt door zijn memorabele 'fuck you'-refrein. Verwacht hier echter geen Rage Against The Machine toestanden, daarvoor klinkt Damien wat te timide en braaf, het zorgt wel voor de nodige afwisseling.

Een ander hoogtepunt moet het ook hebben van de wat hardere aanpak: in 'Me My Yoke and I' bewijst Damien dat je vaak maar twee lettergrepen nodig hebt om een pakkende strofe te bedenken. De snijdende en opzwepende muziek doet de rest en laat dit nummer boven zichzelf uitstijgen. Dit is een nummer waarop je zelfs kan headbangen, en geef toe, dat had niemand verwacht van deze singer-songwriter. Play it loud!
'Coconut skins' zal dan weer folkliefhebbers bekoren, ze krijgen er op de koop toe nog een lekker 'lalala'-refreintje bovenop. Het is een klein stukje vrolijkheid dat verstopt zit tussen alle andere songs.
De laatste songs op '9' zijn typische Rice-nummers: zacht en een beetje zoet. In het slotnummer 'Sleep don't weep' mag Lisa Hannigan zich nog eens van haar beste kant laten horen waarmee de cirkel rond is en wij vredig kunnen gaan slapen met de gedachte dat Damien geen duivel is maar wel een getalenteerde singer-songwriter waar we het laatste nog niet van hebben gehoord.

Deze '9' van Damien Rice is een waardige opvolger geworden van zijn alom geprezen debuut. Geen echt grote verrassingen op deze plaat wel een paar steviger nummers dan we gewoon zijn. Damien Rice heeft de tijd genomen om zijn moeilijke tweede plaat te maken en is daar met verve in geslaagd. Op '9' staan alvast enkele songs die we zonder blozen klassiekers zouden durven noemen, de single '9 crimes' op kop. En voor alle mensen die James - who the fuck? - Blunt zo goed vonden, hebben we maar één boodschap: koop '9', het is een waardig alternatief, één waarvan je na een paar maanden geen spijt zult hebben dat je je zuurverdiende centjes eraan hebt uitgegeven en één waar je je niet voor moet schamen.

Albert Hammond Jr. - Yours to Keep

2006-12-19T16:20:00.000+01:00

Albert Hammond Jr is zoals zijn naam al laat vermoeden de zoon van Albert Hammond, de man die in de jaren 70 hits had met 'It never rains in Southern California' en 'The Free Electric Band'. Maar u kent Jr. wellicht als de lead-gitarist van The Strokes, die me begin dit jaar niet echt konden overtuigen met hun "First Impressions of Earth".
"Yours to Keep" is zijn eerste solo-album en bevat gastbijdragen van o.a. Strokes-zanger Julian Cassablancas, Ben Kweller en Sean Lennon (op de single '101').
Wie verwacht dat deze plaat in het verlengde zou liggen van The Strokes-platen zou wel eens voor een, weliswaar kleine, verassing kunnen staan. Dit album is namelijk meer pop-gericht dan we verwachten. Alhoewel hij uiteraard zijn muzikale verleden niet volledig kan verbergen.

Het openingsnummer zet je wel even op het verkeerde been. De naïeve instrumentie doet vermoeden dat Jr. muziek wil maken voor de Juniors onder ons en zou ook van Sufjan Stevens kunnen zijn, maar met 'In transit' bewijst hij dat hij wel degelijk een memorabel nummer uit zijn mouw kan schudden. Echte rocknummers moet je hier dus niet verwachten, maar wat Albert Hammond Jr. ons daarvoor in ruil geeft, is zeker de moeite waard.
De single wist alvast een plaatsje op te eisen in ons muzikaal geheugen van 2006, maar ook andere songs op dit debuut zijn verre van onvergetelijk: 'Bright young thing' en 'Call an ambulance' (u fluit het meeten mee!). Maar vooral 'Scared' zal zich onvermoeibaar een weg banen naar die ene grijze hersencel, die instaat voor de deuntjes die u wilt bewaren.

Albert Hammond Jr. heeft alvast nog een toekomst moest het met The Strokes verkeerd aflopen. Onze zegen heeft hij alvast, want op basis van deze plaat, durven we gewoon beweren dat hij een betere plaat gemaakt heeft dan de laatste van de Strokes.

MySpace

Confuse The Cat - We Can Do It

2006-12-10T11:13:00.000+01:00

Het is nog even wachten op de nieuwe van Interpol, maar wie daar te ongeduldig voor is, heeeft nu misschien een schitterend alternatief: Confuse The Cat. Met een naam die rechtstreeks uit een Monty Python-sketch is/lijkt afgeleid en een sound die we direct linken aan een of andere nieuw Engels bandje, zou je over het hoofd zien dat dit vijftal uit België komt! En misschien gaat er wel een belletje rinkelen bij het horen van de naam van zanger Geert Plessers, die een muzikaal veleden heeft bij Reiziger. 'We can do it!' is hun tweede album.

De eerste single 'Akela' gaf ons eerder dit jaar al een mooi voorproefje en met dit album laten ze ons niet op onze honger zitten. Opener en tevens meest recente single 'Shockwaves' klinkt nog vrij braaf en tekent mooi binnen de lijntjes zonder dat het ook maar één moment gaat vervelen, wat ideaal radiovoer oplevert.
De volgende songs laten echter horen dat deze Cat ook een roofdier kan zijn. Het onstuimige titelnummer klinkt als een olympische discipline maar vooral 'Principessa' behoort tot de hoogtepunten, luister maar naar de laatste minuut van deze song die laat horen hoe 'Daddy Cool' echt had moeten klinken.
In 'Senkracht Waagerecht' zet de bas het op een loopje, een riff die bij New Order ook op goedkeuring zou mogen rekenen en 'The Deepest Blue' laat zelfs en zuchtje weemoed toe.
Als toegift krijgen we er na (slechts) negen nummers nog de Styrofoam-remix van 'Akela' bovenop en kunnen we niets anders dan besluiten dat Confuse The Cat een sterke plaat heeft gemaakt.

Vergeet die Engelse post-punk bands zoals Maximo Park en Editors, het Belgische Confuse The Cat heeft minstens evenveel sterke songs in huis. 'We can do it!' is niet alleen de titel van hun tweede album maar tegelijkertijd ook een uiterst slim gekozen credo. Wordt vervolgd!

Bekijk de clip voor 'Shockwaves'
Bekijk de 'Confuse a cat'-sketch uit Monty Python.

The Frames - The Cost

2006-12-01T19:08:00.000+01:00

Wie Ierland zegt, denkt niet alleen spontaan aan Guinness, weidse groene landschappen, de IRA maar wellicht ook aan hun meest bekende muzikale exportproduct: U2 (en als u hier aan een of andere songfestivalwinnaar dacht, verwijs ik u graag door naar Radio 2!)
Graag voeg ik daar dan nu The Frames aan toe, een band uit Dublin die in hun thuisland alvast een stevige vooral live-reputatie hebben opgebouwd. De groep timmert al sinds begin de jaren 90 aan de weg en dat leverde al zes studioalbums op waarvan 'The Cost' de meest recente is.
Het vorig jaar uitgebrachte 'Burn the Maps' kon alvast op veel lovende kritieken rekenen en ook bij mij is deze plaat een van de hoogtepunten van 2005. Het sterke aan deze plaat was dat ze bij elke beluistering aan kracht won en songs bevat die je eigeblijk nooit beu werd. De grote doorbraak, die hier en daar voorspeld werd en volledig terecht zou zijn, is er echter niet van gekomen maar wie weet kan de opvolger daar verandering in brengen.

'The Cost' verschilt alvast op één punt van zijn voorganger, een echte rocksong genre 'Fake' is er in de verste verte niet te bespeuren maar laat dat je niet afschrikken want deze plaat heeft genoeg power en dynamiek in zich om je te overtuigen.
Het openingsnummer 'Song for someone' geeft een mooi beeld van de sound van The Frames: van zacht en melodieus naar luid en emotioneel, terwijl de stem van zanger Glen Hansard de klemtoon op de juiste plaats legt en hier en daar zelfs voor kippenvel weet te zorgen.
De eerste single, 'Falling slowly', mag er ook best zijn: het is een song die je verwarmt als een warme chocolademelk op een ijskoude winterdag en tijdens het refrein moest ik me zelfs bedwingen om niet naar die aansteker te grijpen en met de hand in de lucht mee te deinen. Maar vreest echter niets: we hebben hier helemaal niet te maken met een of andere tearjerker.
Wat daarna volgt, is van een nog beter kaliber: 'People get ready' start fluisterend stil, als een omen voor een onheilspellend onweer, een dreiging die je zo voelt dichterbij komen en als het onvermijdelijke dan toch gebeurt, kan je alleen maar intens genieten van deze stortvlaag van gitaar en viool!
'Rise' weet dan weer te bekoren door de piano-motiefjes die zo uit het brein van Nick Cave zouden kunnen zijn gekomen, en als de viool uiteindelijk invalt en de dramatiek verhoogt, voel je nog steeds de geest van de Cave-man rondwaren. Dit is echter geen plagiaat, maar gewoon een ijzersterk nummer waar ook Nick Cave trots op zou zijn.
Geen gitaar-solo's op 'The Cost', maar wie heeft daar nood aan als je een viool even indringend kan laten klinken als op het naar een wilde climax toewerkende 'When your mind's made up'.

Echt vrolijk worden we dan weer niet van het nummer 'Sad songs'. Niet omwille van de tekst ("Too many sad words make a sad sad song") maar eerder omdat deze song toch wat gewoontjes klinkt. Helemaal niet slecht, maar wie zijn gasten ooit champagne heeft geschonken, moet ze niet plotseling een tafelwijntje serveren.
Gelukkig wordt het niveau terug naar omhoog getild door wat nog volgt: de titelsong bijvoorbeeld, een trage wat aarzelende song waarin wederom een glansrol wordt weggelegd voor de viool en die mij wat deed denken aan het betere werk van Lenny Kravitz.

'The Cost' is niet zo maar het zoveelste album in de rij voor deze Ierse formatie, het is vooral een nieuw staaltje vakmanschap dat ons alleen maar kan doen besluiten dat de wereldwijde doorbraak van The Frames niet zo lang meer op zich zal/mag laten wachten.
Net zoals 'Burn the Maps' wordt deze plaat alleen maar beter bij elke draaibeurt, en dat is wellicht de reden dat deze plaat niet in de eindejaarslijstjes zal opduiken: er is gewoon te weining tijd om dit kleinood ten volle te waarderen. Maar één ding staat vast: de discografie van deze groep wordt met de dag beter!

The Long Blondes - Someone to drive you home

2006-11-19T15:34:00.000+01:00

The Long Blondes zijn niet echt wat hun naam ons voorspiegelt, ik heb het voor u eens opgezocht: geen enkel bandlid komt voor deze omschrijving in aanmerking. Maar laat ons eerlijk zijn: daar liggen we toch niet van wakker? Het is de muziek die telt en die is in dit geval meer dan OK te noemen.
Dit vijftal uit Sheffield staat op dit moment hoog aangeschreven in hun thuisland, iets wat menig Brits rockgroepje al vaker heeft mogen horen, maar deze keer kunnen we de critici van over het kanaal best volgen in hun enthiousiasme. The Long Blondes staan garant voor glamoureuze punkrock die vooral tot uiting komt in hun frontvrouw Kate Jackson, een dame die het nu al schopte tot stijlicoon en door de NME wordt aanzien als een van de meest coole rockchicks van dit moment.

Hun debuut "Someone to drive you home" laat ook horen dat hun invloeden niet beperkt blijven tot de punk en new-wave van de jaren 70-80, evenzeer hoor je invloeden uit de sixties. En een vergelijkingspunt die zich dan ook snel opdringt is Miss Debbie Harry van Blondie. En dat is toch verre van een belediging?
Vanaf het eerste nummer is het duidelijk waar het bij deze band om te doen is: leuke, memorabele, meezingbare, vitale songs. 'Lust in the movies' is meteen een schot in de roos en daarna niet zomaar uit je geheugen te wissen (zelfs met een ctr-alt-delete lukt het niet!). De huidige single 'Once and never again' is met zijn puberale achtergrond gewoon een lekker ding en op die leeftijd moet dat soms niet meer zijn.
'Heaven help the new girl' is het enige nummer waarin het tempo wat lager ligt, maar daarna is het weer huppelen zoals voorheen met bijvoorbeeld de vrolijke single 'Seperated by motorways'.
Het debuut van The Long Blondes mag alvast geslaagd genoemd worden. Wat de songs aan variatie ontbreken, wordt ruimschoots goedgemaakt met het spelplezier dat deze band gratis meelevert op deze plaat. En nu Garbage (tijdelijk?) de strijdbijl begraven hebben, hebben we er een nieuwe female-fronted rockband bij die hun plaats zonder moeite kan innemen.

MySpace

Downloads:
The Hype Machine

Dr. Dog - Takers and Leavers EP

2006-11-12T12:43:00.000+01:00

Met deze EP wil Dr. Dog (Philadelphia, VS) ons warm maken voor hun nieuwe full album dat volgend jaar verschijnt en door hun warme sound weten ze onze aandacht toch even vast te houden. Dr. Dog neemt je mee in hun eigen ontworpen teletijdmachine naar de jaren 60-70 (vergeet dus die 80's revival!) en serveert vervolgens songs die zo uit de pen van bijvoorbeeld een jonge David Bowie zouden kunnen gevoeid zijn.

Luister bijvoorbeeld maar naar de eerste track: 'Ain't it strange', een song gezongen met het timbre van Mr. Bowie die de steun van de Beach Boys (ook met de teletijdmachine overgebracht) kreeg, Dr. Dog zal dus zeker niet als een van de grote vernieuwers in de muziekgeschiedenis bestempeld worden. En toch blijf je gefascineerd luisteren naar bijvoorbeeld 'Goner', een song waarin ze John Lennon naar de kroon proberen steken en, geloof het of niet, het resultaat mag er best zijn!
'Die, die die' en 'California' zijn twee gospelsongs, met respectievelijk blues- en Mama's en Papa's-invloeden. En zo gaat het verder op dit EP'tje: songs uit lang vervlogen tijden die bij deze dokter een facelift kregen waardoor ze terug fris gaan klinken.

Op 'Takers and Leavers' wanen we ons in andere tijden en storen we ons daar niet aan, toch vrees ik dat een volledig album met zulke songs wat sneller zal gaan vervelen. Elk nummer mag dan leuk genoeg zijn om gehoord te worden, leuk gaat na een tijdje ook vervelen.
Deze EP heeft dan ook niet meteen een lange houdbaarheidsdatum en moet zijn meerdere (uiteraard) erkennen in zijn inspiratiebronnen. Maat laten we met Dr. Dog afrekenen als ze hun full album presenteren, voorlopig krijgen ze het voordeel van de twijfel.

MySpace

Downloads:
Ain't it strange (uit 'Takers and Leavers')
Pretender
Say Something

Isis + Aereogramme - In the Fishtank 14

2006-11-12T12:15:00.000+01:00

Het label Konkurrent is met deze cd toe aan zijn 14de editie van de Fishtank-serie. Een reeks waarin ze telkens een band (of meerdere) twee dagen studiotijd geven. In het verleden konden we zo al luisteren naar nieuw werk van o.a. Tortoise samen met The Ex, Low en Dirty Three, Willard Grant Conspiracy en Telefunk en zelfs de grote Sonic Youth met ICP en (weeral) The Ex. Deze keer viel deze eer te beurt aan Isis en Aereogramme en ook deze keer is het resultaat meer dan de som.

Op deze Fishtank staan niet meer dan drie songs. De openingssong kan het best omshreven worden als 'sfeervol', een geluid dat je misschien niet direct verwacht van post-rock-metalheads als Isis. 'Low tide', want zo heet het numer in kwestie, neemt je ruim negen minuten op sleeptouw: van rustig kabbelend naar heerlijk uitwaaiend, de sound van Ijsland ligt hier op de loer.
'Delial' komt nog het dichtst bij het bekende geluid van Isis: een vette Tool-gitaarsound en spacy zang. Maar op het meer dan tien minuten durende slotnummer 'Stolen' krijgen we wederom een veel rustiger sound te horen: weeral ligt de vergelijking met Sigur Ros voor de hand, zonder echter als een doorslagje van deze band te klinken.

'In The Fishtank 14' is wederom een zeer leuk Ep'tje geworden dat ons enerzijds benieuwd maakt naar welke nieuwe samenwerking we nu moeten uitkijken en anderzijds deze bands eens op een ietwat andere manier te horen krijgen. Deze serie van Konkurrent bewijst hiermee dat ze echt bestaansrecht heeft: nog van dat!

The Blow - Paper Television

2006-11-05T13:16:00.000+01:00

Straks komt de Sint weer langs en worden er weer her en der Sinterklaasliedjes gezongen, door lieve kleine kinderstemmetjes maar evenzeer door dronken jongelui en dergelijke. Ik heb het nooit voor deze vorm van (samen)zang gehad, ik luister liever naar kinderlijk eenvoudige popliedjes die je niet alleen een gevoel van eeuwige jeugd geven maar je evenzeer stante pede vrolijk maken, ook al is het buiten niet echt een weertje om vrolijk van te worden.
The Blow uit Portland (VS) maakt zulke naïeve songs en hun eerste volwaardige album staat vol van elektronische popriedeltjes die geen vlieg kwaad doen.

The Blow is eigenlijk het duo Jona Bechtolt and Khaela Maricich die al sinds 2004 aan dit project werken. In dat jaar brachten ze ook een eerste EP uit: "Poor Aim, Love Songs". Typisch aan het geluid van The Blow is enerzijds zangeres Khaela en anderzijds de elektronica-pop die zowel herinneringen oproept aan Architecture in Helsinki als aan The Postal Service.
Hun songs mogen dan licht verteerbaar zijn, wat voornamlijk te danken is aan de muzikale inkleuring van Jona Bechtolt, toch kan je niet ontkennen dat het hier niet om wegwerpmuziek gaat, daarvoor zitten de songs iets te leuk in elkaar.
Wie luister naar openingstrack 'Pile of Gold' hoort meteen waar het bij The Blow om gaat: echte songs met een elektronisch jasje aan. 'Parentheses' is nog zo'n sprankelend brokje pop. 'The Big U' zou rechtstreeks uit een computerspel uit de jaren 80 kunnen komen en is door zijn 'spoken word'-behandeling misschien wat minder toegankelijk te noemen, het is rap uit een ander universum. 'The Long List of Girls' heeft dan weer een R 'n' B-feel en kan daarmee direct op een Destiny's Child plaat terecht. The Blow kan zelfs een aardig woordje Frans zingen, luister maar naar 'Bonjour Jeune Fille', een van de hoogtepunten uit de plaat en een song die je spontaan doet denken aan de Belgische formatie Vive la Fête en ook een beetje aan het pop-idooltje Lio uit de jaren 80. En wie echt vrolijk wil worden, luistert best eens naar 'Fists Up': lekker!

The Blow's 'Paper Television' is een overtuigende plaat geworden in het electronica-pop-genre. Ze hebben er echter ook voor gezorgd genoeg variatie in hun sound te stoppen zonder aan toegankelijkheid in te boeten. Vrolijk, naïeve liedjes uit een roze wereld waarin je even je zorgen kunt vergeten door mee te gaan in hun enthiousiasme. Kortom een leuk plaatje!

MySpace

Downloads:
Pile of Gold (mp3)

Oxford Collapse - Remember the Night Parties

2006-10-30T19:43:00.000+01:00

Oxford Collapse, een trio uit Brooklyn, levert met "Remember The Night Parties" hun eerste album af voor het Sub Pop-label. En omdat ze daar bij Sub Pop meestal een goede neus hebben voor leuke gitaar-rock, was mijn nieuwsgierigheid alvast geprikkeld.
En omdat je nooit mag afgaan op andermans mening - behalve als het om Motel Magnolia recensies gaat uiteraard! - heb ik de afgelopen doorgebracht, luisterend naar het derde album van dit trio: "Remember The Night Parties". En om alvast een tipje van de sluier op te lichten: ik heb me geen moment verveeld met dit album.

Aanvankelijk vond ik het openingsnummer 'He'll paint while we play' een beetje stuurloos en zeeziekmakend, maar eenmaal je dit nummer hebt doorstaan, krijg je de echte sound te horen. Stevige gitaren dus en makkelijk in het gehoor liggende refreintjes. 'Please visit your national parks' mag dan eeen van de betere nummers zijn, het ruikt toch verdacht sterk op de dEUS-song 'Via'. En dan zal de aandachtige MM-lezer niet schrikken als ik beweer dat ik het origineel stukken beter vind, maar wie kan er ook op tegen deze Belgische gODEN?
Laat ons gewoon headbangen op 'Loser City', meebrullen met het refrein van 'Lady Lawyers' en het slotnummer 'In your volcano', of laat je inpakken door het langzaam aanzwellende 'Return of Bruno'.

Oxford Collpase heeft met deze plaat een aardig staaltje van hun kunnen gegeven. "Remember The Night Parties" staat dan ook vol poppy rock songs waarmee ze menig muziekliefhbeer moeten kunnen overtuigen. Deze groep is klaar voor een doorbraak, wie weet gaat dit lukken met de steun van hun nieuw label.

Downloads:
Please visit your national parks (mp3)

Wolf Eyes - Human Animal

2006-10-15T16:59:00.000+02:00

"Human Animal" is de tweede plaat van de nv Wolf Eyes bij het Subpop-label. Wetende dat ze reeds meer dan 150 opnames op de wereld loslieten in minder dan 10 jaar, kunnen we deze band gerust zeer productief noemen. De muziek die Wolf Eyes brengt valt onder te brengen in de categorie 'noise'. Muziek die sommigen dus als lawaai zullen aanschouwen, anderen dan weer als echte muziek. Maar alles is relatief zo blijkt, wat anderen pop muziek noemen, is voor noise-muzikant uit de Japanse noise-scene, Masama Akita bijvoorbeeld echte teringherrie.

Wolf Eyes' nieuwste project begint als een wandeling in ene indutriële fabriek waar staal bij hoge temperaturen in verschillende vormen wordt geperst, terwijl een andere groep arbeiders proberen om muziek uit een of ander instrument te krijgen. Enkele meters verder belanden we in de afdeling 'noise-scapes voor B-films uit het horror-genre.
De titelsong is nog het beste voorbeeld van hoe een noise-song moet klinken en maakt daarmee zijn naam meer dan waar.
En tot slot weet Wolf Eyes zelfs humoristisch voor de dag te komen, getuige daarvan het bonusnummer (en cover van No Fucker) 'Noise not music'. Zelfkennis is het begin van alle wijsheid!

"Human Animal" is niet meteen een plaat geworden waar je bij kunt wegdromen, alhoewel! Wie het juiste inlevingvermogen aan de dag kan leggen, zal bij het beluisteren van deze Wolf Eyes een unieke trip gemaakt hebben in zijn verbeelding. Een reis die je voor geen geld in de wereld in het echt zou kunnen (of misschien willen) maken.
Kortom wie noise geen noise vindt, zal aan deze plaat veel fun kunnen beleven.

Downloads:
The Driller (uit "Human Animal")
Stabbed in the Face (uit "Burned Mind")

Viva La MP3 Revolution (gratis mp3 collectie)

2006-10-12T22:41:00.000+02:00

Dat je op het internet her en der gratis en legale mp3'tjes kan downloaden, weet nu wellicht bijna iedereen. Zo kan je op de Duitse site van TonSpion geregeld terecht voor leuke gratis songs.

Ze hebben er zelfs een chart met de meest gedownloade songs, leuk om eens te kijken welke groepen dezer dagen populair zijn.

En nu is er ook een compilatie, getiteld "Viva La MP3 Revolution" met daarop klinkende namen zoals Kaiser Chiefs, Arcade Fire, Bloc Party en Arctic Monkeys. Allen daarheen dus, je kan er zelfs een hoesje downloaden.

Dead Moon - Echoes of the Past

2006-10-11T20:15:00.000+02:00

"Echoes of the Past" is de ideale titel van het dubbelalbum met de beste songs uit het imposante oeuvre van de legendarische band Dead Moon. De songs werden eigenhandig door oprichter en zanger/gitarist Fred Cole uitgekozen. Dead Moon is het beste voorbeeld van een band die alles in eigen beheer wil houden, DIY op en top dus: zelf opnemen, masteren en uitbrengen op het eigen label.
In 1987 zag deze groep het levenslicht in Portland, Oregon, en zal dus bij vele Motel Magnolia niet direct een belletje doen rinkelen, tenzij ze zichzelf bij de wat oudere jongere mogen rekenen. Is deze collectie dan wel interessant genoeg voor de 'jeugd van tegenwoordig'? Laat daar geen discusie over bestaan, het antwoord is volmondig JA.

Dead Moon bestaat dus uit songschrijver Fred Cole die wordt bijgestaan door zijn vrouw Toody op bas en Andrew Loomis achter de drums. Hun muziek kan je het best omschrijven als garage rock, punk, en country maar dan wel in zijn meest elementaire vorm. Fans van de White Stripes moeten deze band dus zeker eens gaan beluisteren.
Deze dubbelaar bevat 49 songs die allen samen bijna 2 en een half uur duren. En alhoewel sommige onder hen wat eender (gaan) klinken, heeft Cole een goede selectie weten te maken uit hun volledige reperoire. Wie maar tijd heeft voor enkele songs met maar eens luisteren naar 'Dead Moon Night' of 'Graveyard' om er maar twee te noemen. Twee stevige songs die zonder een groot budget toch weten te boeien. Wie meer blues wenst moet maar eens naar nummer 13 doorspoelen, getiteld 'Dagger Moon'. Meezingbare pop? Luister bijvoorbeeld eens naar 'Down the road'. Een gevoeliger snaar? 'On another plane' kan hier wellicht dienst doen.

Alhoewel Fred Cole en zijn vrouwtje geen grootse zangers zijn, hebben ze toch enkele (eigenlijk heel veel) songs op hun repertoire staan die ondanks hun 'vuile' sound toch laten horen dat het niet de productie is die telt maar wel de songkwaliteit en die is hier best uitstekend te noemen.
Iedereen die interesse heeft in de muziekgeschiedenis kan eigenlijk niet om deze underground groep heen. Verplichte kost dus voor elke zelfverklaarde muziekkenner!

The Hype Machine
Dead Moon Night (mp3)

The Old Haunts - Fuel on Fire

2006-10-01T16:47:00.000+02:00

Bij de eerste gitaarakkoorden die je te horen krijgt, zal je misschien spontaan denken aan de Arctic Monkeys, maar de openingssong van de tweede Old Haunts-plaat, klinkt vuiler en ruiger dan de Engelse hype van dit jaar. "Fuel on Fire" zal dan wellicht geen verkooprecords breken, de kwaliteit van de songs is toch vrij hoog.
Deze tweede plaat van het viertal uit Washington werd geproduceerd door Johnny Sangsters, die ook al werkte met o.a. Mudhoney en dat leverde een ongepolijste en rauwe rocksound op die vooral doet denken aan The White Stripes, een groep waar ze nog mee vergeleken werden, en The Stooges.

Het tempo op "Fuel on Fire" wordt steeds hoog gehouden en dat zorgt er voor dat je als luisteraar meegesleurd wordt in een heuse rock 'n' roll roetsjbaan. Schrik dan ook niet als je halfweg het nummer 'Paradise' in een Police-song terecht komt (nee, vrees niks, Sting heeft hier niks mee te maken) of als je in de Whiskey-bar van The Doors binnentuimelt. En ook 'Into a new room' zal nog het best tot zijn recht komen in een saloon.
De elf songs zijn niet alleen voorbij voor je het weet, ze zullen ook nooit gaan vervelen of zeurderig worden, zelfs de vrij lange instrumentale slotakkoorden in 'Wasted Day' wekken geen ergernis op.

The Old Haunts hebben met "Fuel on Fire" bewezen dat ze in staat zijn om uit de schaduw van hun voorbeelden te treden en zelf ook een potje opwindende rock kunnen serveren. "Fuel on Fire" is een schijfje die zedan ook in de plaatselijke saloons met plezier zullen opleggen, de danspassen van de plaatselijke dronkaards, nemen we er maar bij.

MySpace

Downloads:
Poison control (mp3)
Fuel on Fire (mp3)

My Brightest Diamond - Bring me the work horse

2006-09-20T20:04:00.000+02:00

Iedereen die voor zijn zonden uit het verleden durft uitkomen, heeft bij mij alvast een streepje voor. Zo lees ik in de bio van Shara Worden, de dame achter My Brightest Diamond, dat ze in haar jeugdjaren gewoon meekweelde met - wie had ooit gedacht deze namen te lezen in een MotelMagnolia-recensie? - Whitney Houston en Mariah Carey. Gelukkig voor ons maakten deze helden snel plaats voor muzikanten van een heel ander alooi, met name Purcell en Debussy.

Shara groeide op tussen een Evangelische vader en een muzikale moeder (ze speelde kerkorgel) en op haar derde had ze al haar eerste song opgenomen. Toen ze acht was, ging ze piano studeren. En in een meer recent verleden vertoefde ze in het gezelschap van Antony & The Johnsons en vorig jaar was ze zelfs een van de 'Illinoises', die meewerkten aan het album (van het jaar) van Sufjan Stevens. Vorig jaar besloot ze dan ook dat het hoog tijd werd om aan haar solowerk te beginnen waarvan nu het eerste resultaat in de rekken ligt.

"Bring me the work horse", want zo heet haar eerste werkstuk, is een plaat geworden waarin de invloeden uit haar verleden allemaal een mooie plaats hebben gekregen. Zo hoor je duidelijk dat ze een klassiek geschoolde pianiste is, die weliswaar de "rock 'n' roll" niet uit het oog verliest. Spontaan zal je denken aan PJ Harvey, misschien zelfs aan Kate Bush of Tori Amos. Maar ook haar voorliefde voor het theatrale, komt hier tot uiting.
Het openingsnummer 'Something of an end' klinkt zowel ingehouden rustig (in de strofes) als licht uitbundig (in het refrein), 'Golden Star' is dan weer een sprankelende popsong waarin Shara haar stemtimbre uit haar operatijd even oprakelt, 'Gone away' is rustiger maar daarom niet minder overtuigend, 'Dragonfly' (bekijk de video op www.mybrightestdiamond.com) vertelt het verhaal van de libel die verstrikt raakte in een spinnenweb en ons uitnodigt om met haar weg te vliegen, om je maar en idee te geven van de sfeer van My Brightest Diamond's teksten.
'Freak out' moet het hebben van zijn ritme en het licht irritante 'freak out'-refreintje maar voor de rest geen kwaad woord over deze plaat. Want ook wat we te horen krijgen in de tweede helft van deze cd, behoort tot de hoogtepunten.

Geen enkel dieptepunt dus op deze plaat van My Brightest Diamond waar klassiek, opera en pop mooi in evenwicht zijn en nergens overheersenen. De bevreemdende en verhalende songteksten, een stem die zowel bij hoog als laag kan bekoren, My Brightest Diamond heeft gewoon alles in zich om een grote dame te worden.
Deze cd zal wellicht in vele eindejaarslijstjes opduiken en met recht en rede, dacht ik zo.
Toch maar vier geitjes? Laat het gewoon een aanmoediging zijn voor Shara om ons volgende keer volledig van onze sokken te blazen.

MySpace

Downloads:
Something of an end (mp3)

Guther - Sundet

2006-09-12T19:39:00.000+02:00

"Sundet", het tweede album van het Duitse duo Guther, is een plaat vol indiepop zoals bijvoorbeeld Belle & Sebastian ze ook graag maakt. Zangeres Julia Guther kleurt met haar warme stem de songs op "Sundet" maar is daarnaast ook nog een begenadigd tekenaar, zoals blijkt op haar website www.juliaguther.de.
Ze schreef het album samen met haar muzikale partner-in-crime Berend Intelmann in een Zweeds zomerhuisje, in een woonkamer ergens in Hamburg en in een Berlijnse studio en het resultaat is een coherent en zelfs romantisch album geworden.

Nadat het openingsnummer 'Still in this town' de luisteraar in de sfeer heeft gebracht, krijgen we de meest up-tempo nummers van de plaat voorgeschoteld: 'Statements' met zijn herkenbare riff (een uitgeklede versie van 'The Passenger' van Iggy Pop) en 'Many frames per second'. Het rustige 'Throwing thoughts' zuigt de luisteraar daarna, vooral dankzij het ronddraaiend refrein, helemaal naar zich toe.
"Sundet" grossiert in warme popsongs die vooral gedragen worden door de stem van Julia. Het zijn sieraden die op het eerste gezicht niet echt opvallen maar dan plots door een bepaalde lichtinval wel plots kunnen gaan schitteren. Het is de ideale soundtrack bij de dagelijkse mijmeringen: even weg uit de harde wereld om je te laten onderdompelen in de warme gloed die we vanaf nu gewoon "Sundet" noemen.

Alhoewel "Sundet" aanvankelijk wat braaf klinkt, slaagt Guther er toch in om elf pretentieloze indiepop-songs af te leveren waar menig muziekliefhebber zijn duimen en misschien zelfs vingers zal van aflikken. Deze plaat kan ik dan ook 'warm' aanbevelen aan de romantische ziel die voor zijn candle-light dinners eens iets anders wil dan het suikerzoete van een Knuffelrock bijvoorbeeld.

MySpace
Beluister enkele nummers op de site van de platenfirma
Buy on eMusic
The Hype Machine

Downloads:
Statements (mp3)

Benni Hemm Hemm - Benni Hemm Hemm

2006-09-11T20:42:00.000+02:00

Benni Hemm Hemm telt - ik heb ze net nog even nageteld - 17 (inderdaad: zeventien) leden. Hier is met andere woorden geen sprake van een gewoon rockgroepje zoals er al zo veel zijn: Benni Hemm Hemm, alleen die naam al maakt een mens nieuwsgierig, is een big band uit Ijsland. En niet zo maar één blijkbaar: in 2005 wonnen ze er de award voor beste nieuwkomer én beste album voor hun debuut. Dit gelijknamig debuut is nu ook hier verkrijgbaar.

De hoofdtoon op dit album wordt vooral gevormd door de vele blazers (trompet, hoorn, trombones, enz.) die dit gezelschap rijk is, de taal varieert tussen het Ijslands (dat neem ik toch aan) en het Engels en de muziek klinkt soms uitbundig en dan weer ingetogen en treurig.
Zo begint en eindigt het album vrolijk met 'Beginning End': een sfeervolle song die je onmiddellijk in de juiste -uhm- sfeer brengt. Of neem bijvoorbeeld 'Ku Ui Po' en hoor hoe een echte carnavalskraker zou moeten klinken.
'Til Eru Frae' laat een heel andere Benni Hemm Hemm horen: een intrieste intro, een dodenmars waardig, ontaardt uiteindelijk in een troostend coda: dichter bij het echte leven kan een song echt niet komen, denk ik dan. En bij songs als 'Fight' en vooral 'I can love you in a wheelchair baby' moet ik dan plots weer denken aan Jens Lekman.

Dat Benni Hemm Hemm in hun thuisland zoveel lof kreeg, blijkt na het beluisteren van dit album volledig terecht te zijn. We hebben hier duidelijk te maken met een unieke band die als big band een meer dan originele sound weet te creëren, die nog zeer eigentijds klinkt ook. Een aanrader voor wie zijn muziekjes graag eens anders heeft.

MySpace
The Hype Machine

Downloads
Labbi (mp3)
I can love you in a wheelchair (mp3)

The Veils - Nux Vomica

2006-08-15T22:38:00.000+02:00

Twee jaar geleden konden we voor het eerst kennis maken met The Veils, een groep uit Londen
maar met roots in Nieuw-Zeeland. Het meest opvallende aan deze groep was de unieke stem van zanger Finn Andrews, wiens vader trouwens muzikant was bij de groep XTC en oprichter van Shriekback. Van hun debuutplaat "The Runaway Found" herinneren we vooral de prachtige song 'Lavinia', maar ook de rest was stuk voor stuk de moeite en bijgevolg kroop deze plaat in vele eindejaarslijstjes binnen, waaronder het mijne.
Op 21 augustus ligt de langverwachte opvolger eindelijk in de rekken: "Nux Vomica", wat een homeopathisch geneesmiddel is dat moet helpen tegen overspannenheid (door stress) en misselijkheid. Leuk is vooral dat wij hie rin de Benelux de première krijgen van deze cd, de rest van de wereld moet wachten tot begin september.

Eén feit staat vast bij beluistering van deze nieuwe: nergens op deze plaat staat er een song die in het verlengde ligt van 'Lavinia', en alhoewel dat misschien spijtig lijkt, blijkt dit juist de sterkte van "Nux Vomica" te zijn. Want in plaats van een herhalingsoefening te doen, krijgen we tien songs voorgeschoteld die een mooi geheel vormen en toch genoeg variatie hebben om niet te gaan vervelen.
De openingssong 'Not Yet' begint nog aarzelend met een akoestische gitaar maar groeit daarna uit tot een heuse folkrock-song die bij mij herinneringen oproept aan The Waterboys ten tijde van het fraaie "This is the Sea", van een sterke binnenkomer gesproken!
De eerste single, 'Advice for the young mothers to be', is een song die het gewoon verdient om om ontzettend veel airplay te krijgen op elke zichzelf respecterende radio, want zo 'poppy' hebben we The Veils nog nooit gehoord. Maar wees gerust: er worden nergens toegevingen gedaan aan de commercie.
Het hoogtepunt heet deze keer 'Jesus for the Jugular', een vierkante blues-rocksong die je nog het best kan vergelijken met 'Jerdacuttup Man' van die andere grote groep van Down Under, The Triffids en op het einde van die song krijgen we er zowaar de waanzin van Nick Cave helemaal gratis bovenop. Subliem! Ook de pianoballad 'Under the folding Branches' zou gerust uit de pen van Mr. Cave kunnen gekropen zijn.
Het meest verrassende nummer heet -What's in a name? - 'Birthday Gift' en begint als een echte smartlap. De muzikale inkleuring van deze song lijkt zo uit een doosje te komen dat je even vreest dat een of andere Frans Bauer zijn klep zal open trekken, maar gelukkig behoedt de pas 22-jarige Andrews ons van deze catastrofe en weet hij de song dan toch nog op niveau te tillen.

Met "Nux Vomica" leveren The Veils (alweer) een sterke plaat af die in het verlengde ligt van hun debuut maar er gelukkig genoeg van afwijkt om boeiend te blijven. Deze keer geen klassieker, genre 'Lavinia' wel tien andere sterke songs die nog maar eens bewijzen dat de nog jonge Finn Andrews een uniek songschrijver is. En met 'Jesus for the Jugular' hebben ze er wat mij betreft een nieuwe 'classic' bij. Slechts één advies voor de young mothers to be (maar ook alle andere muziekliefhebbers): kopen dit schijfje!

MySpace

The Delgados - The Complete BBC Peel Sessions

2006-08-09T22:58:00.000+02:00

Op 3 augustus 2005 maakten The Delgados bekend dat ze in alle vriendschap uit elkaar gingen. De groep uit Glasgow gaf als voornaamste reden het vertrek van hun bassist. Hij wilde geen nieuwe plaat meer maken en omdat The Delgados niet verder wilden zonder een van de originele bandleden werd er dus beslist om er het bijltje bij neer te leggen. Het vreemde aan deze groep was dat ze eigenlijk meer succes hadden met hun zelf opgerichte platenfirma dan met hun eigen muziek. Mogwai, Arab Strap en Malcolm Middleton zijn enkele van de bekende namen die onderdak kregen bij Chemical Underground.

Vijf 'critically acclaimed albums' laten ze ons na, en wie deze platen gehoord heeft zal misschien niet begrijpen waarom zo weinig (commercieel) succes hun deel was. Voor wie de groep nog niet gehoord heeft, is er nu een herkansing: u kan zich de dubbelaar "The Complete BBC Peel Sessions" aanschaffen met daarop 29 songs die ze opnamen gedurende hun ruim 10-jaar durende carrière. Een soort 'best of' voor de leken en voor de fans een mooi afscheid als het ware.

De sessies staan chronologisch gerangschikt waardoor je een goed beeld krijgt van de evolutie die ze doormaakten. Zo klinken de eerste songs nog vrij ruw en vooral elektrisch en verdienen daarom eerder het label indie-rock. Referenties? Ik denk zo vrij spontaan aan enerzijds Bettie Serveert en anderzijds aan Pavement. Wat later in hun muzikale ontwikkeling sluipen er meer pop-invloeden in hun muziek en worden ze op die manier wat meer verwant met hun stadsgenoten Belle & Sebastian.

De meeste songs stonden al op een van hun albums of EP's maar deze sessies bevatten ook enkele aardige covers. Zo passeren 'California Uber alles ' (Dead Kennedys) 'Mr Blue Sky' (ELO) en 'Matthew and Son' (Cat Stevens) de revue. Een minder bekende cover blijkt de keuze van mr. John Peel zelf te zijn: 'Last Rose of Summer' een nummer van de vocale groep The Symbols uit Jamaica. Al moet er wel bij vermeld worden dat deze covers leuk zijn maar eigenlijk de mindere songs op deze plaat zijn.
In het cd-boekje lees je trouwens nog enkele leuke anekdotes over deze sessies, zo is de eerste sessie die ze ooit opnamen niet een echte Peel-sessie maar wel een opname voor het Schotse programma Beat Patrol maar werden de songs later wel gedraaid in een van John Peel's uitzendingen.

The Complete BBC Peel Sessions is een mooie aanvulling geworden op het oeuvre van de misschien te vroeg gestopte Delgados. Hoe dan ook, deze dubble-cd is een echte aanrader geworden voor elke muziekliefhebber die indie-pop/rock in zijn hart draagt, en doen we dat niet allemaal?

Comets on Fire - Avatar

2006-08-04T22:54:00.000+02:00

The Comets on Fire heben duidelijk hun naam niet gestolen: hun psychedelische muziek lijkt verdacht veel op een ruimtereis die je alle hoekjes en (zwarte) gaten van het melkwegstelsel wil laten zien. Gidsen van dienst zijn zoals gewoonlijk Ethan Miller en Ben Flashman, beide geboren en getogen in Santa Cruz, California. Ze worden op hun vierde langspeler "Avatar" bijgestaan door Noel Harmonson, Utrillo Belcher en Ben Chasny. Die laatste zal menig Motel Magnolia-bezoeker wellicht beter kennen als Six Organs of Admittance.

Hun vorige cd "Blue Cathedral" wordt algemeen beschouwd als een van de psychedelische hoogtepunten van deze nog prille eeuw en met deze nieuwe plaat mogen dan wel geen echt nieuwe zonnestelsels ontdekt worden, we krijgen wel waar voor ons geld.
Dat de plaat slechts 7 songs lang is, mag niet zo verwonderlijk zijn als je weet dat, op één song na, alle nummers minimum 6 minuten van je aandacht zullen opeisen. Maar ze zijn allemaal die aandacht waard.

Het openingsnummer weet herinneringen op te roepen aan Jimi Hendrix, maar ook voor een ballad draaien ze bij Comets on Fire hun hand niet om: luister naar het mooie 'Lucifer's memory' waarin je spontaan zult denken aan Pink Floyd. Maar tijdens deze 7-minuten durende trip zal deze gedachte zachtjes vervagen en plaats maken voor bewondering voor wat ze allemaal laten gebeuren binnen deze song.
Zo is elke song op "Avatar" een trip op zich, een reis waarvan je de bestemming niet kent en ook niet wilt kennen, je wilt verrast worden door het pad dat onze gidsen voor ons hebben uitgestippeld. Het ene moment voelt het alsof je in het ijle aan het rondzweven bent, kort daarop voel je de verschroeiende hitte van de zon op je huid branden.

Dat de Comets on Fire hun plaats verdienen binnen de huidige lichting psychedelische groepen mag hiermee wel duidelijk zijn. En de ereplaats die ze met hun vorig album opeisten, zullen ze als we afgaan op hun nieuw werkstuk, nog lang niet moeten opgeven.

Downloads:
Dogwood rust (uit Avatar)
The Antlers of the Midnight Sun (uit Blue Cathedral)
MySpace

The Automatic - Not Accepted Anywhere

2006-07-28T12:49:00.000+02:00

Je zou kunnen stellen dat het allemaal nogal snel is gegaan met The Automatic. Reeds op 16-jarige leeftijd beslisten Rob (bas en leadzang), Pennie (toetsen, percussie en zang), Frost (gitaar en zang) en Ewan (drums) om te gaan musiceren om zo niet verzeild te raken in het 'automatische leven'. In 2004 werden er enkele demo's opgenomen die al snel de aandacht trokken van hun (huidige) manager. Het intensief touren dat hierop volgde leverde hen uiteindelijk een platendeal op bij het onafhankelijke B-Unique label.
De Engelse pers draagt het viertal (voorlopig?) nog op handen (wat had je anders gedacht?): zo mochten ze dit jaar deelnemen aan NME's Best New Bands-tour en werden ze door verschillenden critici getipt als één van de bands die we dit jaar in het oog moesten houden. En nu hun full-album ook op het vasteland te verkrijgen is, lijkt het hoog tijd dat er eens met een nuchtere blik naar deze groep uit Cowbridge (Cardiff) gekeken wordt.

Hun huidige en derde single 'Monster' is dezer dagen niet uit de ether weg te branden en ik durf beweren dat dit is een song is met een echt moordrefrein. Een nummer dat al bij een eerste beluistering als een onschuldig virus bij je binnen weet te dringen om je met een chronische verslaving op te schepen. Symptomen zijn onder andere: het volume verhogen, op onverwachte momenten het refrein beginnen neuriën en het op de meest ongepaste momenten zelfs zingen. Hier ten huize hebben ze zowaar een dikke zomerhit te pakken, één die het geflierefluit van Bob Sinclair gewoon van zijn sokken blaast.

Om maar te zeggen dat we reikhalzend uitkeken naar 'Not Accepted Anywhere', hun debuutplaat. Maar onze vreugde werd bij een eerste belusitering al snel de kop ingedrukt. Het leek wel of er maar één - dan wel zeer lange - song op dit album stond. Elk nummer ging naadloos over in een volgend en voor we er erg in hadden was de plaat voorbij. Ik kreeg zowaar een déjà-entendu die me sterk deed denken aan Boy Kill Boy, die andere hype van over het kanaal. Gelukkig bleek de aanvankelijke teleurstelling wat voorbarig.

Het openingsnummer 'That's what she said' is veelbelovend: vinnig, stevig en met alweer zo'n uitstekend refrein en als toemaatje een levenslusrige schreeuw op het eind van de song. De opvallende tweede stem, denk hierbij aan het geluid van een varken dat gekeeld wordt of aan Axl Rose voor mijn part, eist wel nogal veel aandacht op en wist ons aanvankelijk nog te verrassen maar op de lange duur gaat dit trucje, dat op zowat elk nummer op deze plaat herhaald wordt, nogal snel vervelen. Maardat is misschien het enige wat er op deze cd aan te merken valt. Voor de rest zijn de meeste songs van uitstekende makelei met als uitschieters hun tweede single 'Raoul': een springerig en vrolijk niemendalletje dat net daardoor zo aanstekelijk werkt. En ook hun debuutsingle 'Recover' behoort tot de hoogtepunten, er werd zelfs wat disco ingestopt en zal daarmee op de dansvloer goed scoren. 'Lost at home' is dan weer een van de tragere nummers uit hun oeuvre maar zal toch in de bebouwde kom moeten opletten om niet geflitst te worden. Kortom bij The Automatic moet het vooruit gaan!

U merkt het ondertussen al: 'Not accepted anywhere' van The Automatic heeft degelijke songs in huis - al moeten we er wel bij vermelden dat de kwaliteit op het einde van het album wat achteruit gaat - waar weinig op af te dingen valt, maar lijdt spijtig genoeg toch wat aan eentonigheid. Gelukkig hebben de jongens van The Automatic de plaat maar 40 minuten lang gemaakt waardoor de liefhebbers van dance-punk met een snuifje jaren '80 (er wordt alweer heel wat lijntjes synth opgesnoven) er alweer een fijn plaatje bijhebben. Wellicht houdbaar tot de volgende eighties-revival groep onze aandacht weet te trekken of tot we dit genre gewoon kotsbeu zijn, maar voorlopig zullen we het hier wel mee doen.

MySpace
Video en audio
The Hype Machine

Carla Bozulich - Evangelista

2006-07-05T11:52:00.000+02:00

Als het langzaam donker wordt, de zon vakkundig de mond wordt gesnoerd en de werkende man in de straat zijn moegewerkte lichaam te rusten legt op een zachte matras, dan wordt het leven pas interessant moet Carla Bozulich gedacht hebben.
Hoe moet het voelen om chirurgie op je eigen lichaam toe te passen? Is het mogelijk om de longen wat te herboetseren in de vorm van een kruis of het hart gewoon een andere plaats te geven? Het zouden hersenkronkels uit het brein van deze vrouw kunnen zijn en, voor wie het echt wil weten, de antwoorden kan je nu beluisteren op haar plaat "Evangelista", het evangelie volgens Carla als het ware.

Wie het openingsnummer 'Evangelista I' aan een onschuldig kind zou laten horen moet daarna niet schrikken als dit onschuldige wezen niet meer alleen in het donker zal willen vertoeven, laat staan met jou er bij, want vanaf dan zal jij geboekstaafd staan als de verpersoonlijking van hjet kwade. Het is een song die de angst een eigen stem weet te geven, een song die je in zijn spinnenweb weet te vangen om je daarna alds hoofdgerecht te serveren aan zijn harige bewoner. Wie bij deze gedachte de rillingen al over zijn lijf voelt kruipen, blijft best zo ver mogelijk van deze cd weg. Voor al die andere 'avonturiers': zet je schrap en verken de wondere wereld van Carla Bozulich, die vooral bekend is als lead-zangeres van het alt-country gezelschap The Geraldine Fibbers.

Eén cover staat er op "Evangelista", een vrij recente song uit het meesterwerk dat Low vorig jaar uitbracht. 'Pissing', want daarover gaat het, is enerzijds nog vrij herkenbaar maar klinkt door gebruik van noise en allerhande vreemde geluiden veel dreigender en ijzingwekkender dan het origineel. Het is dan ook het meest conventionele nummer op gans deze plaat. Alle andere songs zijn eerder mini-hoorspelen die zich meestal afspelen aan de duistere kant van het leven.

'Steal away' lijkt aanvankelijk een lieflijk tokkelliedje maar de stem van Bozulich lijkt daar blijkbaar anders over te beslissen. Denk aan Kristin Hersh die haar demonen in slaap probeert te zingen. In 'How to survive being hit by lightning' geeft ze ons aanwijzingen hoe we aan de bliksem kunnen ontkomen maar de barometer in deze song blijft wel onheilspellend op onweerachtig staan. En 'Baby, that's the creeps' bezorgt je gegarandeerd de 'creeps', mocht dat nog niet het geval zijn.

"Evangelista" is een plaat waarvan er dit jaar gelukkig geen meer zullen gemaakt worden (en dit is niet negatief bedoeld), het is exorcisme op muziek gezet en veel angstaanjagender dan eender welke bloederige horrorfilm, want deze plaat kruipt genadeloos onder je huid om daar zijn eitjes te leggen en je lichaamswarmte te gebruiken om ze uit te broeden. De gevolgen zijn volledig voor eigen rekening. Van een beklijvende plaat gesproken! Te beluisteren op eigen risico dus.

Links:
Beluister het album (met Flash)
MySpace
Constellation records

Downloads:
How to survive being hit by lightning
Monkeys
Connected
1014C

Niobe - White Hats

2006-06-27T19:16:00.000+02:00

Niobe, de dochter van Tantalus en de vrouw van koning Amphion die ze 14 kinderen schonk, is niet alleen een sterfelijke figuur uit de Griekse mythologie maar ook het 'geesteskind' van Yvonne Cornelius, geboren in Frankfurt maar al sinds 1994 woonachtig in Keulen.
Ze debuteerde met "Radioersatz", wat een mysterieuze en surrealistische reis vol vreemde geluiden, kleurrijke arrangementen en ongewone zang was. Haar unieke vocalen worden voortgebracht door zogenaamde 'tong-geluiden', een techniek waardoor de stem gaat trillen en golven.

Het is dan ook niet vreemd dat het eerste nummer op "White Hats" wel lijkt opgenomen in een aquarium. Het doet zelfs enigzins denken aan het nummer 'Underwater love' van Smoke City. Maar gelukkig verwerkt Yvonne ook andere invloeden in haar muziek, zo is de sfeer van de jaren 50 nooit ver weg. Ook kleine tokkelliedjes kom je tegen op deze plaat, luister bijvoorbeeld eens naar het lazy 'Surround your hover' of de eigentijdse chanson 'In the sun'.
Aan het begin van de titeltrack komt er zelfs een Afrikaanse wind opsteken maar die gaat al snel liggen om plaats te maken voor (zeer trage) country. 'Touch this flower' is opgebouwd uit electronica en strijkers en kan zo op de soundtrack van een James Bond-film.
Niobe slaagt er zelfs in om funky te klinken in 'Up hill and down Dale', een song die zo op Roisin Murphy's album van vorig jaar had gekund. En in het slotnummer 'Cool Alpine' wordt er kwistig met disco-invloeden gestrooid.

Je merkt het al: veel variatie dus op "White hats" maar ook enkele vullertjes zoals 'Phosphorous' en 'Drei Zinnen'. Twee songs die wat mij betreft alleen kunnen dienen als (vrij irriterende) achtergrondmuziek bij een screensaver vol vissen.
Maar al bij al weet Niobe ons best te verrassen met deze cd, niet alleen door de variatie maar ook door vrij origineel uit de hoek te komen, weliswaar niet altijd met hetzelfde resultaat.

Downloads:
Hires (mp3)
Give all to love (mp3)

MySpace (Tomlab)

De Rosa - Mend

2006-06-23T12:56:00.000+02:00

Wie zich afvraagt hoe een groep zou klinken die ontstaan is uit één derde post punk en twee derde post folk, zal nu eindelijk het antwoord weten, namelijk 'De Rosa'. Deze band heeft zijn wortels in het grijze Lanarkshire, ergens in Schotland en beweert op hun MySpace-pagina beïnvloed te zijn door zowat alles en iedereen, gaande van The Beatles tot The Arcade Fire, van Tom Waits tot Sonic Youth en ga zo maar door (lees er gerust zelf het lijstje op na en als meer dan de helft daarvan in uw platenkast staat, bent u hier wellicht aan het goede adres).
Niet dat deze invloeden er vingerdik op liggen, De Rosa verstaat echter de kunst om hiermee een eigen sound te creëren die enerzijds bekend in de oren zal klinken en anderzijds nergens schaamteloos gestolen lijkt (alleen misschien af en toe eens goed gepikt!).

Openingssong 'Father's eyes' is alvast een veelbelovende binnenkomer: indie-rock met weerhaakjes en met nerveus refreintje (hey, dat klinkt als Pavement?) en daarbovenop krijgen we nog een leuk uitgewerkte climax cadeau die het vooral moet hebben van zijn herhaling ("The change, the change, etc"). De riff van de eerste single van dit album, 'Camera', zou niet misstaan hebben op "Silent alarm" van Bloc Party maar daar daar nog wat Sonic Youth-noise aan toe te voegen is er van plagiaat geen sprake meer en kunne we gewoon spreken van een uitstekende rocksong.
Even stoom afblazen gebeurt onder andere op 'New Lanark' waar de geest van Death Cab for Cutie even opdoemt. Ook in 'Hopes and little jokes' gaat het er wat rustiger aan toe: de akoestische gitaren zijn hier verantwoordelijk voor de meest folky song op "Mend".
Ook meer dan uitstekend zijn bijvoorbeeld 'Kathkin Braes' (met zeer meezingbaar refrein), 'On recollection' (springerig en nijdig) en 'Headfirst' (drie songs voor de prijs van één).

"Mend" staat vol eerlijke pop/rock-songs die vaak verkleed zijn als indieklassiekers of traditionele folksongs. De Rosa slaagt er daarnaast ook in om je telkens op het verkeerde been te zetten waardoor de songs nog meer aan spankracht winnen en bij elke luisterbeurt nog beter worden. De ene keer wordt er furieus gerockt, de andere keer worden de akoestische instrumenten bovengehaald om de ideale kampvuursong ten berde te brengen. Zelfs binnen dezelfde song wordt er van richting veranderd zonder dat de song uit elkaar valt.
Kortom, hier is een indie-band aan het werk die geen gebrek heeft aan songschrijverstalent, een groep waar het woord 'beloftevol' misschien al wat achterhaald lijkt. Hun naam is De Rosa, hun debuut heet "Mend" en ligt vanaf vandaag in de winkels.

Links and downloads:
MySpace
Good Hodgkins
Video voor 'Camera'

Ladyhawk - Ladyhawk

2006-06-16T22:49:00.000+02:00

Doe jezelf een enorm plezier: ga naar de site van Ladyhawk (of klik hier onderaan deze recensie) en beluister er het tweede nummer ('The Dugout') van de gelijknamige debuutplaat van deze heren uit Vancouver en ik garandeer je dat je verbluft zal zitten luisteren naar deze song. Het klinkt namelijk alsof je een goede vriend tegenkomt die je in jaren niet meer hebt gezien en die je dan plots in de kroeg tegen het lijf loopt, waarna een zware nacht onvermijdelijk blijkt. Een nacht waarin de herinneringen aan bepaalde gitaarrock-platen die je vroeger koesterde het gesprek gaan beheersen. Platen die je nu niet meer beluistert omdat ze óf verloren gegaan zijn in een verhuis, óf verdwenen zijn naar donkere kelders of stoffige zolders. Namen zoals The Replacements ("Let it be") of Neil Young ("Tonight's the night") zullen wellicht het gesprek bevolken.

Ladyhawk serveert ons op hun debuut nog meer van deze lekkere brokken gitaarrock waar het spelplezier echt vanaf druipt. Zo zal 'My Old Jacknife' je humeur onmiddellijk positief prikkelen, mede dankzij het handgeklap in de song. 'Long 'till morning' is een mooie slepende gitaarsong geworden die zonder problemen de 7-minutengrens overschrijdt én er zit zelfs een goede oude gitaarsolo in verborgen, zo één die het nummer écht naar een hoger plan weet te tillen. Ook in 'Advice' worden de snaren lanzaam bespeeld, het gevolg is een wat bluesy rocksong met het credo "Don't work for nothing, don't work for free" erin gegraveerd. 'Teenage love song' klinkt dan wat meer hedendaags, er schuilt namelijk een Foo Fighters song in (dat refrein!) en de gitaren hebben wellicht school gelopen bij Dinosaur Jr.

Ladyhawk kreeg op deze plaat ook de hulp van Amber Webber (zang) en Josh Wells (percussie, orgel en zang) van Black Mountain, maar ook zonder deze muzikale steun zou dit album een echte aanrader zijn. Ik durf op dit moment zelfs beweren dat we dit jaar geen leukere gitaarplaat zullen horen, zelfs Dinosaur Sr. of Pearl Jam moeten hier hun meerdere in herkennen want deze plaat klinkt gevarieerd, fris, spontaan, opgewekt en meeslepend tegelijk, doe ze dat maar eens na. De conclusie laat ik volledig aan u over.

Downloads:
The Dugout MP3
Sad Eyes Blue Eyes MP3

Shearwater - Palo Santo

2006-06-12T21:54:00.000+02:00

Shearwater is ontsproten aan de creatieve breinen van Will Sheff en Jonathan Meiburg, die beiden een uitlaatklep zochten voor hun rustige songs waar blijkbaar geen plaats voor was in hun andere groep, Okkervil River. Drie full-albums later is dit 'gelegenheidsproject' uitgegroeid tot een echte (rock)groep onder leiding van zanger en multi-instrumentalist Meiburg. Deze keer componeerde Meiburg echter alle songs volledig zelf en met "Palo Santo" neemt hij tevens wat afstand van de de oorspronkelijke folk-country-sound die zo kenmerkend was voor het oudere Shearwater-werk.

"Palo santo" gaat van start met het magistrale 'la Dame et la Licorne', een song die samenhangt van de onderhuidse spanning en de sfeer oproept van Talk Talk's meesterwerk van eind de jaren '80. Zelfs de stem van Meiburg leunt vervaarlijk dicht aan bij die van Mark Hollis. De breekbare stem van Meiburg verliest kort na de openingsakkoorden even de zelfbeheersing om uit te roepen 'Where is my boy?' en deze wanhoopskreet zal nog het gehele nummer nazinderen en uiteindelijk culmineren in een grootse finale. Dit is een openingsnummer om duimen en vingers bij af te likken, een song waarvoor kippevel is uitgevonden en alles wat hierop moet volgen, kan gewoonweg niet even goed zijn, denkt men bijgevolg spontaan. En toch slaagt Shearwater erin om de hoge verwachtingen in te lossen en daarmee is "Palo Santo" zowaar een van de beste platen van 2006.

'Red sea, black sea', de song die na dit openingsnummer komt, moet het hebben van het hijgende ritme dat als een versnelde polsslag de gehele song domineert. In het refrein laat Meiburg ons zelfs kennis maken met zijn beheerste agressie. Het is ook een van de weinige up-tempo nummers op deze plaat. Ook 'Seventy-four seventy-five' is voorzien van een sneller dan gemiddeld tempo en klinkt zelfs als John Cale in zijn hoogdagen! Het gehamer op piano, de voorzichtig scheurende gitaren, ja zelfs blazers zijn hier verantwoordelijk voor misschien wel het meest radiovriendelijke nummer.
Minder snel maar even meeslepend is het aarzelende van start gaande 'White Waves', dat al snel een licht bluesy gitaarriff opgestoken krijgt die vervolgens langzaam naar ons hoofd trekt om ons dan goedkeurend te doe meeknikken.

Het titelnummer is een breekbaar tokkelliedje geworden dat mooie herinneringen oproept aan Radiohead's 'Exit song' - zonder de grootse finale dan - maar dat blijkt hier geen echt gemis. 'Nobody' is nog zo'n akoestisch gitaarliedje waaruit nog maar eens blijkt dat hoe soberder een song soms aangekleed wordt, hoe meer effect hij resorteert. En ook in 'Sing little Birdie' wordt opnieuw met de gevoelige snaar gespeeld waardoor de plaat bijna wat eenvormig gaat klinken, maar daarvoor duurt de song nét niet lang genoeg want al snel serveert Meiburg ons zijn meest poppy song, een song waarvan we even dachten dat McCartney achter de piano had plaats genomen, maar twintig seconden later weten we al niet meer waar die gedachte vandaan kwam. 'Johnny Viola' is gewoon het dichtste dat Shearwater bij een doorsnee-popsong zal komen.

'Failed Queen' - je moet me vergeven dat ik even dacht aan Extreme's 'More than words' - is opnieuw Shearwater op z'n breekbaarst dat ook nog een een mooi piano-coda meekreeg.
In 'Hail Mary' vervolgens mag Meiburg zich vocaal nog eens écht laten gaan zonder dat het pathetisch wordt. Het is een song die niet had misstaan op het magistrale "Black Sheep Boy" van Okkervil River - en voor wie deze plaat (nog) niet kent: 'Hail Mary' is gewoon een dijk van een song. 'Going is Song' is het weemoedige slotnummer dat hier het licht mag uitdoen, maar wie troost zoekt in het plotse donker zal snel de repeat-toets vinden om zich nog eens volledig te laten onderdompelen in "Palo Santo". Amen!

Dat deze gelegenheidsgroep is uitgegroeid tot een echte band is hier duidelijk te horen want 'Palo Santo' bewandelt niet alleen nieuwe wegen in de muzikale loopbaan van Shearwater, het is ook de plaat waarmee frontman Jonathan Meiburg bewijst dat hij een uitstekend songschrijver is. 'Palo Santo' is warme, wat duistere, plaat geworden die heel waarschijnlijk in vele eindejaarslijstjes zal opduiken, in het mijne alvast. Hier kan ik vervolgens maar één conclusie aan vasthangen: kopen die handel, en daarna genieten!

Downloads:
Seventy-four Seventy-five (mp3)

The Replacements - Don't you know who i think i was?

2006-06-10T14:25:00.000+02:00

Een van de meest invloedrijke bands uit de gitaar-scene van de jaren 80, was ongetwijfeld The Replacements. De band heeft echter nooit van het echte succes mogen genieten maar nu ze dezer dagen weer 'hot' zijn, wil hun platenfirma Rhino een graantje van dit succes meepikken door een best of uit te brengen.
Dit verzamelalbum zal gebukt gaan onder de titel "Don't you know who I think I was?" en zal de 18 beste songs uit hun carrière bevatten met daarnaast - hoe kan het ook anders - nog twee splinternieuwe songs zodat ook de echte fans deze verzamelaar zullen moeten aanschaffen.

De tracklist:

1. Takin A Ride
2. Shiftless When Idle
3. Kids Don't Follow
4. Color Me Impressed
5. Within Your Reach
6. I Will Dare
7. Answering Machine
8. Unsatisfied
9. Here Comes A Regular
10. Kiss Me On The Bus
11. Bastards Of Young
12. Left of The Dial
13. Alex Chilton
14. Skyway
15. Can't Hardly Wait
16. Achin' To Be
17. I'll Be You
18. Merry Go Round
19. Message To The Boys - (previously unreleased)
20. Pool & Dive - (previously unreleased)

Links:
The Hype Machine

Flaming Lips - At War with the Mystics

2006-06-05T11:36:00.000+02:00

"At War with the Mystics" is de elfde plaat uit de 13-jarige carriere van The Flaming Lips en neem het van mij aan: u moet ze echt gehoord hebben! Ik kan niet beloven dat u ze goed gaat vinden, maar wie zichzelf een muziekliefhebber noemt moet minstens één maal in zijn leven onderworpen worden aan de unieke sound die The Flaming Lips weten te creëren.
En als ik er u dan bij vertel dat "At War With The Mystics" misschien wel de beste plaat van The Flaming Lips is, dan vraag ik me af wat u hier nog zit te doen.
U kan het volledige album beluisteren op hun site (klik door op audio)

Gisteravond waren ze te gast in de Vooruit in Gent en afgelopen weekend speelden ze ook nog Pinkpop plat. En als u straks de recensies leest van een van deze concerten, zal u wellicht (net als ik eigenlijk) spijt hebben dat u er niet bij was/kon zijn.

Laten we dus maar gewoon besluiten dat The Flaming Lips verantwoordelijk zijn voor een van de betere platen van dit (in mijn ogen toch wat magere) jaar.

Wie me niet wil geloven leest er de volgende recensies maar eens op na.
Second opinions: Digg*, Humo, FileUnder, KindaMuzik en SoundsLike.

Video voor de 'Yeah Yeah Yeah Song'
MySpace

Thom Yorke's Eraser lekt vroegtijdig

2006-05-31T18:16:00.000+02:00

Het wordt steeds moeilijker voor platenmaatschappijen om te verhinderen dat hun releases vroegtijdig op het internet lekken, zo zult u er wellicht niet van opkijken dat het eerste solo-album van Thom Yorke nu al ergens op het net te vinden is, alhoewel het toch maar begin juli zal verschijnen (of wordt de releasedatum naar voor geschoven?).

Nog meer goed nieuws voor de Radiohead-fans: hun album "OK Computer" heeft het gehaald bij de verkiezing van beste plaat aller tijden bij VPRO's 3voor12. Ze versloegen met ruim duizend stemmen de nummer twee: "Nevermind" van Nirvana.
Ook nog opmerkelijk: dEUS staat in deze Nederlandse lijst op de NEGENDE plaats, volledig verdiend, als je het mij zou vragen.
Ook vrij recent materiaal kon de VPRO-luisteraar bekoren: zo staat Sufjan Steven's "Illinois" en Arcade Fire's "Funeral" broederlijk naast elkaar op een respectievelijke 51ste en 52ste plaats. Nog beter deden de Arctic Monkeys het, zij haalden zelfs de 46ste plaats (maar wat volgend jaar?).

Links:
Hoe klinkt nieuw album?
Blogs are for Dogs
All that She Wants
Pitchfork's track by track review

Das Pop - Tired (free mp3 single)

2006-05-29T19:29:00.000+02:00

De nieuwe single van de Gentse formatie Das Pop is nu volledig gratis te downloaden (wel eerst naam en e-mail invullen) via hun officiële site.
Eerst voorbeluisteren?
Surf dan eerst naar hun MySpace-pagina, die nu blijkbaar de officiële site geworden is.
En wat zeggen we dan? Dank u Das Pop!

Het nieuwe album werd ondertussen afgewerkt en gemixt en zal bijgevolg eerstdaags in de rekken liggen. Producers van dienst waren stadsgenoten Stephen en David Dewaele a.k.a. Soulwax. Wordt dus vervolgd...

Boy Kill Boy - Civilian (review)

2006-05-28T10:44:00.000+02:00

De groepsnaam van deze 4-koppige band uit Londen, zou eigenlijk, de grammaticale fout niet te na gesproken, een kop uit de krant van de afgelopen weken kunnen zijn. Gelukkig hebben deze mannen niets maar dan ook niets te maken met het (zinloos) geweld dat tegenwoordig niet uit het nieuws te bannen is. Deze jongens willen gewoon 'geweldig goed' gevonden worden en over het kanaal is hen dat al aardig gelukt. Ze mochten ze er al touren in het voorprogramma van Hard-Fi en op dit moment - we schrijven eind mei 2006 - zijn ze zelfs de hoofdact op de New Music Tour van het Engelse muziektijdschrift NME.
Hun debuutsingle 'Back again' zorgde er al voor een stortvloed aan superlatieven die een gezonde voedingsbodem bleken voor de hype en voor wie wil controleren of deze loftuitingen terecht zijn, is er nu dan eindelijk het debuutalbum "Civilian".

Dat de plaat nog geen 45 minuten duurt, hebben ze waarschijnlijk afgekeken van hun voorbeelden uit de jaren 80, toen er maar een tiental nummers op een vinylplaat konden geperst worden, of lijdt deze groep nu al aan muzikale bloedarmoede waardoor ze gewoon niet meer songs konden bij elkaar schrijven?
De openingssong en debuutsingle 'Back again' is - excusez moi les mots - alvast een schot in de roos. Onmiddellijk komen er herinneringen aan de adrenaline-rock van The Killers naar boven. En als 'Back again' het visitekaartje was van Boy Kill Boy, dan begrijp je nu wellicht waar al die aandacht vandaan kwam.
Ook in de volgende tracks op het album gaat het tempo amper naar beneden. 'On and on' klinkt nog voller dan het startschot van deze plaat en is gezegend met een refrein dat zo scherp is dat het zich onmiddellijk in je schedel boort om het zich daar snel thuis te voelen. Dat dit meebrulbaar en uiterst dansbaar refrein wat in een emo-sausje heeft liggen marineren willen we de boys best vergeven. We willen ze zelfs vergeven dat de riff van de huidige single 'Suzie' gewoonweg gepikt is van Hard-Fi's 'Hard to beat', want eenmaal je je volledig hebt overgegeven aan deze song, kan je alleen maar bevestigen dat dit gewoon een steengoede song is. Wat volgt, heet 'Six minutes' en moet het hebben van zijn spacy synthesizer sound, maar weet echter niet zo goed te overtuigen als de eerste drie openingssalvo's van "Civilian".
'On my own' mag dan van betere makelij zijn - en vooral die spacy synth break op het einde van de song weet ons te bekoren - toch begint het te dagen dat Boy Kill Boy niet echt veel variatie in zijn songs weet te leggen. We krijgen steeds hetzelfde tempo voorgeschoteld, telkens met een onverwoestbaar refrein dat zonder problemen elke hersencel weet aan te tasten.

Slechts twee keer mag het tempo naar beneden op dit debuut: in 'Ivy Parker' dat in het refrein anthem-kwaliteiten probeert te ontplooien maar daar toch niet volledig in slaagt en in het slotnummer 'Shoot me down' wat eigenlijk een ballad is waarvan we het warm noch koud krijgen of hoe deze veelbelovende plaat een beetje in stilte de pijp uit gaat.
Gelukkig duikt er nog een ghost-track op waarmee Boy Kill Boy dan toch kan bewijzen dat ze best een degelijke ballad weten te schrijven; degelijk maar ook weeral niet onvergetelijk.

Spijtig genoeg is de weinige variatie nog het ergste niet, er staat namelijk ook een echte draak van een song op deze cd. Het nummer in kwestie, 'Killer', is gewoon een slechte jaren-80-synthesizer pop-song die Duran Duran, om maar één naam te noemen, zelfs niet op een b-kantje zou willen zetten. Het refrein van deze song is dan ook het totaal tegenovergestelde van wat het zelf beweert te zijn: "Killer killer song!" Ik denk het niet!

De reeks sterke songs waarmee deze plaat ons aanvankelijk wist in te pakken, kunnen er niet voor zorgen dat we toch een beetje onbevredigd achter blijven. Bijna elke song op deze plaat zal ons apart - als single bijvoorbeeld - zeker kunnen overtuigen en ons zelfs een dansje doen wagen, als een geheel verzandt "Civilian "wat in goede bedoelingen. Wellicht had een strengere producer en een langer schrijfproces deze 'One-trick-pony' kunnen redden, maar voorlopig moeten we het doen met deze half geslaagde schijf die - en daar moeten we toch eerlijk in zijn - toch enkele ferme mokerslagen bevat waar menig poprockbandje een moord voor over zou hebben.

Deze recensie staat ook te lezen op Digg*.
En rechts staan er links (??) naar leuke google-ads: klikken dus!

The Twilight Singers - Powder burns

2006-05-27T10:00:00.000+02:00

In de Album 100 van Stubru slaagde Greg Dulli erin om met de Afghan Whigs' plaat "Gentlemen" de 79ste plaats te halen: toch een teken dat de Stubru-luisteraar smaak heeft. Begin dit jaar verscheen zijn solo-album "Amber headlights" maar nu is er dan een nieuwe van zijn Twilight Singers, en wat voor een!
"Powder burns" vertelt het verhaal van het afkickproces van de frontman en bevat genoeg 'shots' om van een nieuw meesterwerk in het oeuvre van Dulli te spreken.

Second opinions: Digg* (4.5/5), Goddeau ("Straf spul"), Humo (3.5/4) en KindaMuzik.

Downloads:
The Hype Machine
eMusic (best downloadservice!)

Black Ox Orkerstar - Nisht Azoy

2006-05-26T13:22:00.000+02:00

"Nisht Azoy" (wat zoveel betekent als 'Niet zoals dit') is de tweede plaat van het Canadese Black Ox Orkestar uit Montreal. De bandleden zijn Jessica Moss (viool, bas klarinet) en Thierry Amar (contrabas) die beiden ook spelen in Silver Mt. Zion, Gabe Levine (klarinet en gitaar), de songwriter van Sackville en ook nog Scott Levine Gilmore (zang, mandoline en drums, enz.)
De groep brengt vooral songs die worden gecatalogeerd onder de noemer nieuwe joodse folk. Maar de joodse traditionals worden hier opgesmukt met elementen uit de Balkan of Centraal-Azië terwijl ook Arabische en Slavische invloeden worden geïntegreerd.
Als we zouden beweren dat de Orkestar vooral Klezmer muziek speelt (vocale dans muziek die vooral op joodse feesten wordt gebruikt), is dat een tikkeltje gelogen want de songs zijn dan bij momenten wel feestelijk, er staan ook nog enkele introvertere nummers op "Nisht Azoy".

Zo zwelt het nummer 'Ratsekr Grec' aan tot een echt dansritme uit de Balkan en het instrumentale 'Violin duet' mondt dan weer uit, na een lange intro, in een heerlijke up-tempo song waarbij je onmiddellijk beelden van feestende zigeuners voor je ziet.
'Bukharian' is dan weer het perfecte openingsnummer met zijn melancholische toon en neuriënde zang. De weemoed en de schmerz druipen dan weer af van songs als 'Ikh ken Tsvey Zayn'en 'Golem' en ondanks het feit dat ik het Jiddisch niet machtig ben, voel je bijna wat de zanger bedoelt, of hoe de taal der muziek universeel kan zijn.

Als "Nisht Azoy" een voorbeeld is van hoe joodse folkmuziek klinkt, dan denk ik dat er voor dit genre zeker een toekomst is weggelegd. De sfeervolle akoestische songs die deze plaat vullen, laten daar zeker geen discussie over bestaan. Voor al wie dus open staat om iets nieuws te ontdekken en niet terugschrikt van klanken uit vreemde culturen: een aanrader!

Downloads:
Bukharian (m4a)
Toyte Goyes In Shineln (uit vorig album "Ver Tanzt?)

Links:
Interview met Black Ox Orkestar

NME New Music Tour 2006

2006-05-25T09:32:00.000+02:00

Dat NME niet verlegen zit om een hype is geen geheim, maar dat neemt niet weg dat ze toch de vinger aan de pols houden en ons bij op tijd en stond nieuwe groepen weet aan te bevelen die (wel) echt de moeite zijn. Zo organiseren ze nu in Engeland een toernee met de best nieuwe bands, onder de welluidende naam: "New Music Tour 2006".

De groepen die werden geselecteerd voor deze tournee zijn:

Boy Kill Boy

- Meer info in mijn vorige post.
- MySpace

iForward Russia!

- Deze Britse band uit Yorkshire staat vooral bekend om hun fenomenale liveconcerten en om hun originele songtitels. Elke song op hun debuut "Give me a wall" kreeg namelijk slechts een nummer als titel. Hun single 'Nine' haalde onlangs de 40ste plaats in de Britse charts.
Om te onthouden die naam.
- MySpace

The Automatic

- NME omschrijft deze band als Blur die opgroeide met Fugazi. Hun derde single heet 'Monster' en hier kan je een stukje van de clip bekijken.
Hun album "Not accepted anywhere" verschijnt op 19 juni.
Deze vier lads uit Cardiff klinken alvast zeer veelbelovend.
- MySpace

The Long Blondes

- Vijf-koppige art-rockband uit Sheffield. Tot voor kort werden ze nog de beste band zonder platencontract maar nu zijn ze de trotse eigenaars van een platendeal met Rough Trade en hun debuutalbum zal worden geproduceerd door niemand minder dan Jarvis - Michael Jackson vond mijn 'ass' te oud - Cocker van Pulp. Hun sound bevat elementen van de sixties, alsook van van new-wave en post-punk, aldus de Wikipedia.
Bekijk de video voor de single 'Seperated by Motorways'.
- MySpace

The Howling Bells

- “The sound of PJ Harvey hitching a ride with the Velvet Underground through Twin Peaks.” volgens NME. Hun gelijknamig debuutalbum, dat werd geproduceerd door Coldplay producer Ken Nelson, krijgt nu bij NME zelfs 9/10. De songs variëren van met blues geïnjecteerde rock tot country-folk mijmeringen. Volgens hun platenfirma, en die kan het weten, "het debuut van het jaar". En volgens u?
- MySpace

The Google Ads
Een fantastische nieuwe band die elke andere groep gewoon naar huis speelt maar omdat ze onbetaalbaar zijn voor de meesten onder ons, graag een klikje op een van hun ads. THX. ;-)
Bekijk hun video's hier.